ΠΑΝΟΣ ΣΑΚΕΛΗΣ

Αγάπη προς τον Εαυτό. Τι θα πει; Υπάρχει κανένας που δεν αγαπά τον εαυτό του;

Ηρώ Κουρουπάκη Καλημέρα και καλή αρχή. Η γνωστή σε όλους μας αυτοαγάπη, έχει να κάνει με την προσωπικότητα που έχει διαμορφωθεί από την παιδική μας ηλικία από το περιβάλλον και τις συνθήκες. Θεωρώ ότι αυτού του είδους η αγάπη, είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων αυτονόητη. Και μάλιστα υπάρχει και ένας αριθμός ανθρώπων που υπερθεματίζουν πάνω σε αυτήν. Κατ’ εμέ, οφείλουμε να αυτογνωριστούμε αρχικά και αφού γίνει αυτό και αποδεχτούμε την πραγματικότητά μας (είτε μας αρέσει, είτε όχι), στην συνέχεια να προβούμε (και πάλι μέσω Αυτογνωσίας) στην Αγάπη του Εαυτού, που δεν είναι τίποτα άλλο από το Θεϊκό στοιχείο μέσα μας. Σε Αυτόν στραμμένη όλη η προσοχή μας, θα επαναπροσδιορίσει ΟΛΕΣ τις σχέσεις μας (εξωτερικές και εσωτερικές) σιγά σιγά. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Panos Sakelis Μπορούμε όμως να δούμε αυτήν την άλλη αγάπη που γράφει η Ηρώ, στην καθημερινή μας ζωή ή την αισθανόμαστε μόνο μέσα από υπέρβαση; Αν ισχύει το δεύτερο, φοβάμαι πως λίγοι άνθρωποι θα την προσπαθήσουν. Ένα παράδειγμα που είναι και ερώτηση: Όλοι μας αγαπάμε τα μέλη της οικογένειάς μας. Αυτό δεν είναι μια διεύρυνση της αγάπης; Μήπως στο παράδειγμα κρύβεται και κάποιος δρόμος;

κατσαβος παναγιωτης Δάσκαλε καλημέρα σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση και σχολιάζω……….Γιατί αγαπάμε κάποιον ?? Περιμένουμε κάτι από αυτό ? Ικανοποιούμε κάποια ενδόμυχη δίκη μας επιθυμία ? Αισθανόμαστε «υποχρεωμένοι » γιατί κι αυτός/η δηλώνουν ότι μας αγαπούν η μήπως απλά ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΜΕ το ΕΓΩ μας?(Διακόπτω πάω να αποχαιρετίσω τον Τσουτσάνη (που τον ΑΓΑΠΟΥΣΑ)….

Vasiliki Adrahta η αγάπη προς την οικογένεια όπως και η μητρική αγάπη είναι γενετικά καταγεγραμμένη στο dna μας ,κι αυτο γιατί κάποιος χρειάζεται ενστικτωδώς να φροντίσει το νεογέννητο, μετά ως νήπιο, παιδί κλπ. Στην συνέχεια τις περισσότερες φορές είναι προσκόλληση και εξάρτηση και αυτο το συναντάμε καθημερινά στις ελληνικές οικογένειες που η μητέρα συνεχίζει να φροντίζει τα καμάρια της μέχρι 60 χρονών… Καμιά σχέση δεν έχει αυτή η αγάπη με την αγάπη ως κατάσταση, ως να γίνουμε αγωγοί καθαροί και ελεύθεροι της αγάπης που ρέει ελεύθερη στο σύμπαν. Αγάπη βέβαια δεν σημαίνει ανοχή, ούτε συμπεριφορά χωρίς όρια. Αγαπάμε τους άλλους έστω και αν δεν κάνουμε στιγμή μαζί τους. Συγχωρούμε και προχωράμε. Για να το καταφέρουμε όμως αυτό θα πρέπει να ξεκινήσουμε πρώτα από τον εαυτό μας. Συγχώρεση, κατανόηση, κι αγάπη για μας, αλλιώς το ταξίδι δεν προχωράει….Προσωπικές μου απόψεις με πολύ αγάπη…

ΙΩΑΝΝΑ ΕΥΦΡΑΙΜΟΠΟΥΛΟΥ Καλημέρα, η έκφραση της αυταγάπης μέσα στην καθημερινότητα για μένα συνδυάζεται με τα ερωτήματα, με προσέχω; αφιερώνω χρόνο μέσα στην ημέρα για μένα και τις ανάγκες μου και για τις επιθυμίες μου, με γεμίζω ενοχές όταν παραβαίνω τα «πρέποντα» όρια ή αναγνωρίζω σε μένα το δικαίωμα λάθους ως τρόπο εξέλιξης σε αυτά που δεν έχω κατανοήσει και άρα κάνω λάθος.

Kalliopi Esma Adali Η Αγάπη ως κατάσταση …η αγάπη που διαχέεται στην κάθε εκδήλωσή μας ξεκινώντας από τον ίδιο μας τον εαυτό και πληρώνει κάθε μας ενέργεια συναίσθημα σκέψη. ΑΛΛΑ και η ερωτική αγάπη …αυτή που είναι μια συνεχής ροή προς( ένα) άτομο….που στην ουσία καθρεφτίζει εμάς τους ίδιους, τις ανάγκες μας και προστρέχει προς την πλήρωσή μας …θανατώνοντάς μας. Ο Έρωτας που ώς Μέσον και μόνο ως Θάνατος μας Αναγεννά και μας φέρνει όλο και πιο κοντά στον εαυτό μας και στον Εαυτό μας…στον Θείο Σπινθήρα Εντός μας…μα όλο αυτό είναι μια διαδρομή που κάθε φορά ένας θάνατος ενσωματώνεται και ένα κομμάτι μας εμφανίζεται συνεχώς …οδεύοντας προς την Αυτοπραγμάτωση. Έτσι το βιώνω χρόνια κι έτσι έμαθα να με Αγαπώ και να αγαπώ. Να με φροντίζω, να με κατανοώ, να με συγχωρώ, να με μεγαλώνω, και όλα αυτά όταν συντελούνται μέσα μου …αυθόρμητα πληθωρικά δωρίζονται προς κάθε τι γύρω μου. Κι όταν πονάω.. ξέρω ότι ο μικρός μου εαυτός ,ο εγωισμός μου μα κύρια το βλέμμα μου έχει χαμηλώσει…και με αγκαλιάζω περισσότερο και ξέρω ότι μια χρυσή κλωστή με Συν δέει με αυτό το Αόρατο Μέγα και η Πίστη μου μέσα ως ψιχάλα με αναζωογονεί και με επαναφέρει. Έτσι βιώνω την Αγάπη προς εμένα και προς ότι είμαι εγώ και ας φαίνεται «άλλος». (Γενική είναι η τοποθέτησή μου αλλά από καρδιάς…για ιδιαίτερα και πιο συγκεκριμένα κι εννοώ ως προς τις δυσαρμονίες και τους πολέμους μου ανάλογα θα τοποθετηθώ. Βλέπετε όταν δεν υπάρχει ροή, τότε απλά επιλέγεις να γίνεται αυτιστικός με εικονίδια και βιντεάκια όχι λέγοντας κάτι στους άλλους αλλά κύρια σε σένα…μονολογείς γιατί δεν έχεις ανάγκη να πείσεις ή να πεισθείς. Εδώ μπορώ να τα μοιράσω για αρχή……)

Panos Sakelis Καλλιόπη ωραία τα λες. Ερώτηση: Εγώ που δεν ξέρω να αναγνωρίσω τον δρόμο γι’ αυτήν την πορεία της αγάπης του Εαυτού, πως μπορώ να ξεκινήσω; Τι βήματα να κάνω; Για πολλά χρόνια αναλώθηκα στο να δουλεύω, να υπηρετώ, να σκέφτομαι και άντε να παραδέχομαι την μικρότητά μου. Φοβάμαι όμως να κάνω πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Πως μπορώ να μάθω αυτόν τον δρόμο;

Kalliopi Esma Adali Πάνο μου….η ίδια η ζωή με οδήγησε…μέσα από πόνο. Ήλθε κάποια στιγμή που έκατσα εγώ με μένα, σε απόγνωση και μπροστά σε ένα τοίχο και είπα…ή τον γκρεμίζεις και προχωράς ή θα πέσει και θα σε πλακώσει. Αυτή η στιγμή ήταν η ευλογία μου, γιατί η απόφασή μου να αλλάξω εγώ η ίδια…εξαφάνισε κάθε εμπόδιο μπροστά μου. Πήρα ΑΠΟΦΑΣΗ να με αγαπώ αλλάζοντας τον τρόπο προς εμένα. Λες και φωτίστηκα πώς να το πω. Κι απόφαση να με αγαπώ πρωτίστως για μένα σήμαινε…αγνοώ γονείς, κοινωνία, καθωσπρεπισμούς και αναγνώρισα τα δικά μου «θέλω», την δική μου περπατησιά χωρίς ενοχή αλλά με σθένος και με συνείδηση ώστε να μην απογοητεύσω εμένα στον καθρέφτη μου (ξέρω ότι ό,τι για μένα τώρα φαντάζει απλό είναι δύσκολο να αναγνωριστεί ως τέτοιο  από άλλον…ΑΛΛΑ για όλους έρχεται το πλήρωμα πιστεύω )

Panos Sakelis Δείχνει Καλλιόπη να μας περιέγραψες τον δρόμο του Πολεμιστή, τον δρόμο της φωτιάς. Η Ιωάννα πάλι μας μιλάει για τον ίδιο δρόμο αλλά μέσα από πιο ήπιες αναζητήσεις αλλά όχι λιγότερο επώδυνες. Το λέω γιατί νομίζω πως αν ρωτάμε με ειλικρίνεια τον εαυτό μας, τότε τον αναγκάζουμε να μας αποκαλύπτεται. Πάλι όμως μένω με μια στυφή γεύση στο στόμα. Θα φανταζόμουνα τον δρόμο πιο γλυκό, γεμάτο με χαρά. Μια παιδική φίλη που μας παρακολουθεί και που ξέρω πως πορεύεται σωστά, ακολούθησε στην ζωή της τον δρόμο της θυσίας. Ο Τάκης βρίσκεται στο μονοπάτι της φιλίας. Ίσως όλοι οι δρόμοι να έχουν τα δικά τους βάσανα αλλά μοιάζει να ταιριάζουν καλύτερα σ’ αυτούς που τους ακολουθούν.

Όμως θέλω να σας πω για κάποια περιστατικά που συμβαίνουν στους ανθρώπους και να μου πείτε την γνώμη σας. Κάποιες στιγμές, για άλλους λίγες για άλλους περισσότερες, μοιάζει σαν να μεταφέρεται ο άνθρωπος στην άλλη πλευρά της σχέσης. Δεν είναι πια αυτός και ο Εαυτός, αλλά σαν να είναι ο Εαυτός και αυτός. Αν εκείνη την στιγμή καταφέρει ο άνθρωπος να αιχμαλωτίσει αυτήν την διαδικασία, νομίζω πως απλά όχι μόνο ξεπερνάει την ανάγκη να αγαπήσει τον εαυτό του, αλλά μπορεί του λοιπού να βλέπει τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία.

Ίσως σ’ αυτές τις περιπτώσεις να μας χαρίζετε κάτι, δεν ξέρω. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως πρέπει να μπορεί ο άνθρωπος μέσα από την χαρά της ζωής και με γνώμονα την ευτυχία και την αναζήτησή της, να ξεπερνάει την χωριστικότητα και να μεταφέρει το κέντρο βάρος της ύπαρξής του στο σημείο που πρέπει, που για κάθε άνθρωπο δείχνει να είναι ο Εαυτός. Αυτογνωσία, ερωτήματα για τον δρόμο, πολλές φορές άλογη πίστη, πείσμα, ανθρωπιά, δεν είναι παρά οι συνοδοιπόροι μας.

Ο συνάνθρωπος, πού βρίσκεται σ’ αυτήν την προσπάθεια ή καλύτερα σε ποια από τις πράξεις του βλέπετε να κρύβεται; Μήπως ο δρόμος είναι μοναχικός;

Vasiliki Adrahta Κατά την δική μου άποψη και από προσωπική εμπειρία, σας λέγω ότι κατά το πλείστο ο δρόμος είναι μοναχικός, και μάλιστα χωρίς επιστροφή. Αν κάποιος κρυφοκοιτάξει τον δρόμο της αυτογνωσίας για μένα δεν υπάρχει επιστροφή, είτε θα προχωρήσει μπροστά, είτε θα παραμείνει κρυφός θεατής στην ίδια θέση κοιτάζοντας από την κλειδαρότρυπα και βαθιά λυπημένος για όσα «είδε» αλλά από φόβο δεν μπορεί να τα γευτεί. Κάποτε, πριν πολλά χρόνια διάβασα το εξής: ένας «αφυπνισμένος» (όπου αφυπνισμένος για μένα : αυτός που ξέρει ότι υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από αυτό που φαίνεται) δεν μπορεί να προχωρήσει στην ζωή με έναν που δεν τον ακολουθεί. Αλλιώς η σχέση είναι καθαρά συμβατική και δυσκολονόητη. Όταν σου συμβεί στην ζωή ένα γεγονός που θα σε ταράξει και θα καταρρεύσει προς στιγμήν το Εγώ σου, γιατί χάνονται όσα πίστευες αληθινά, τότε δύο πράγματα συμβαίνουν: 1) στην κενή θέση που άφησε το Εγώ προλαβαίνει ο Εαυτός και βάζει την συνείδησή σου ή το 2) το εγώ ανασυντάσσεται και επανέρχεται δριμύτερο. Οπότε ή γίνεσαι «πνευματικότερος» άνθρωπος ή γίνεσαι χειρότερος από πριν. Σε περίπτωση που επιλέξεις πνευματικές αναζητήσεις και αλλαγή ζωής, τότε τα μεγαλύτερα εμπόδια θα έρθουν από τους πιο αγαπημένους σου που δεν έχουν κατανοήσει τι έχει συμβεί και νοιώθουν ανασφάλεια και απόρριψη με την μεγάλη αλλαγή που θέλεις να κάνεις με την ζωή σου. Δυστυχώς μέσα στην οικογένεια δεν φωτίζονται όλοι μαζί αλλά πολλές φορές μόνο ένας δυο ξεχωρίζουν. Είναι λοιπόν φυσικό ότι άλλοι να σε τραβάνε πίσω με διάφορες μεθόδους. Και δεν το κάνουν από κακό αλλά αυτό γνώριζαν μέχρι τώρα αυτό και κάνουν. Όταν υπάρχει οικογένεια και μάλιστα μεγάλη, όταν μέχρι πρότινος είχες δώσει συγκεκριμένα δείγματα ρόλου, ο πόλεμος είναι τρομερός και οι ενοχές δυσβάσταχτες, αλλά αν το έχεις αποφασίσει προχωράς και οι άλλοι κάποια στιγμή το δέχονται. Συγχρόνως δε με το μονοπάτι της αυτογνωσίας που διαβαίνεις, ε, αν έχεις κι έναν Αλκιρέα να σου μαθαίνει τι είναι ετούτος ο κόσμος… τα καταφέρνεις καλύτερα. Με αγάπη.

ΙΩΑΝΝΑ ΕΥΦΡΑΙΜΟΠΟΥΛΟΥ Βασιλική με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη, ανάλογη είναι και ή δική μου περίπτωση. Έχω επιλέξει να προχωρήσω όσα εμπόδια και να βρω. Πρώτα από το οικείο περιβάλλον έρχονται τα εμπόδια. Όμως αν μείνεις στη θέση σου και επιτρέψεις να εκφραστούν έστω και εις βάρος σου, χωρίς να αντιδράς συμμετέχοντας, μετά από λίγο καιρό που φαίνεται ή διάφορα στάσης, κάποιοι επιλέγουν να ακολουθήσουν. Έτσι γίνεται δώρο από εμάς ή νίκη του Εαυτού τους προς το Εγώ τους.

Kalliopi Esma Adali Εν τάχει αλλά εν επιγνώσει… και αφήνοντας αναπάντητα που θα επανέλθω λέγω με όσα τούτη την στιγμή συμβαίνουν…ότι ..ο Δρόμος είναι Μοναχικός….αλλά πάντα με παρέα…:) γιατί κάποια στιγμή Είσαι ο Εαυτός κι ο Εαυτός του άλλου που Είναι Εσύ…που Είναι Εμείς…δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή σε άλλους.. σε σένα σίγουρα. Ευχαριστώ.

Panagiota Karapeti Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι σημαίνει ουσιαστικά η αγάπη εαυτού που όλοι γράφουν και μιλούν για αυτήν, αλλά στην πράξη δεν φαίνεται να την έχουν κάνει κτήμα τους…κι αφού δεν με ικανοποίησε τίποτα από όλα αυτά, γεννιέται μέσα μου η εξής ερώτηση: Γιατί δεν μπορώ να βιώσω την αγάπη του εαυτού μου; … Τι με εμποδίζει; … Κι αμέσως έρχεται στην οθόνη του μυαλού μου η λέξη «συγχωρώ»…. δεν συγχωρώ! Κι από κει ξεκινώ το δρόμο για την ανακάλυψη αυτού του βιωματικού θησαυρού, που βρίσκεται κλειδωμένος πίσω από κάθε πλάνη μου… αν μου επιτρέπετε!

Kalliopi Esma Adali Αν δεν ΣΥΝ ΧΩΡΕΣΕΙΣ με σένα….πως να συν χωρέσεις κι άλλους. Ναι, η συγχώρεση αποτελεί ένα βήμα προς την Αγάπη… αλλά, αν δεν έχεις αναγνωρίσει μέσα σου και δεν έχεις αποδεχθεί τα όποια σημεία αρνείσαι, πώς και να τα συν-χωρέσεις;

Panagiota Karapeti  Βρίσκομαι καθ’ οδόν φίλη μου… κι ήταν μακρυά η λίστα της αυτο-αναγνώρισης και επανασυναρμολόγησης… απλώς καταθέτω ότι η συγχώρεση είναι ο δικός μου δρόμος για να χτίσω αυτο το οικοδόμημα εντός μου. Φαντάζομαι για τους περισσότερούς μας.

Kalliopi Esma Adali Νομίζω ότι είναι στάδια για όλους μας…πορευόμαστε!

Panagiota Karapeti Πορευόμαστε και σε κοινούς σταθμούς συναντιόμαστε, άλλοτε συνειδητοί συνοδοιπόροι και άλλοτε ασυνείδητοι χωρίς μνήμη.

Σχολιάστε ελεύθερα!