ΠΑΝΟΣ ΣΑΚΕΛΗΣ

Το βιβλίο των Προσώπων και οι πολιτικές θέσεις

Το βιβλίο των Προσώπων και οι πολιτικές θέσεις

Αγαπητοί Όλοι,

το πιο εύκολο πράγμα για τον Νεοέλληνα είναι το να εκφέρει την γνώμη του. Τώρα μάλιστα με το διαδίκτυο, η ευκολία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη μια και η δυνατότητά του επεκτείνεται και στον γραπτό λόγο. Τώρα γιατί μια φράση χωρίς νόημα, μια επανάληψη χωρίς έλεγχο ή ένα κατεβατό από κόκκινες, κίτρινες και μπλε υπογραμμισμένες λεξούλες, αποτελούν στοιχεία του γραπτού λόγου, αυτό δεν θα το καταλάβω ποτέ. Γι’ αυτήν του όμως την πράξη, πάντα θα υπάρχει κάποιος υφιστάμενος να τον χειροκροτήσει. Αν κάποιος έχει άλλη άποψη, τότε είναι απλά είτε φασίστας είτε ανημέρωτος.

Για τους περισσότερους τώρα, φασίστας είναι αυτός που πιστεύει σε μια δικτατορία. Για να μην μπλέξουμε όμως το ένα άκρο με το άλλο, την μια απλά την λέμε δικτατορία του προλεταριάτου. Κάτι ανάλογο είναι και οι άλλοι χαρακτηρισμοί. Δεξιός είναι ο νοικοκύρης. Σήμερα διάβασα και τον ορισμό του αριστερού. Ο ορισμός του κεντρώου βέβαια είναι εντελώς χαοτικός.

Και ενοχλήθηκα πάρα πολύ. Ενοχλήθηκα γιατί άνθρωποι σοβαροί που τους γνωρίζω και είμαι σε θέση να υπερασπιστώ την προσωπικότητά τους, είτε για να μην έρθουν σε ρήξη με μια συγκεκριμένη άποψη είτε για άλλους λόγους, εκφέρουν έναν λόγο άλογο.

Και ενοχλήθηκα πάρα πολύ. Ενοχλήθηκα γιατί η πανσπερμία αυτών των ανάξιων που επί δεκάδες τώρα χρόνια μας διοικούν έχει καταφέρει να μας κάνει να ψάχνουμε για τις μεταξύ μας διαφορές και όχι γι’ αυτές που μας χωρίζουν από αυτούς.

Κυρίες και κύριοι του διαδικτύου. Οι τεμπέληδες, οι ανίκανοι, οι απατεώνες, οι χωρίς πατρίδα και χωρίς ιδανικά σ’ αυτόν τον τόπο έχουν όνομα. Είναι οι πολιτικοί όλων των αποχρώσεων. Και βέβαια όπως κάθε κανόνας υπάρχουν και εξαιρέσεις. Και βέβαια η εξαίρεση είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ο δικός σας εκλεκτός, όλοι οι άλλοι είναι οι ανίκανοι. Μόνο που αποδείχθηκε πλέον ότι κανένας, από κανένα πολιτικό χώρο δεν αξίζει τον σεβασμό μας.

Και έρχομαι σε κάτι το πολύ απλό, στα μαθηματικά. Μέχρι πριν λίγο καιρό, οι αποχρώσεις του πολιτικού τόξου ήταν βασικά τέσσερεις. Σε επίπεδο κομμάτων υπήρχε ένα κόμμα ακροδεξιό, ακολουθούσε η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ. Ανάμεσα σ’ αυτά υπάρχουν και διάφορες άλλες ομάδες που φλέρταραν με την δυνατότητα να μπουν ή να μην μπουν στην Βουλή.

Μια απ’ αυτές ήταν και η αριστερή ομάδα του Συνασπισμού με ένα ποσοστό που σπάνια έφτανε το 2%. Και τα έφερε έτσι ο διάβολος ώστε η ομάδα που το 98% των Ελλήνων δεν της έδινε καμία σημασία, μια που βέβαια σύμφωνα με σημερινή ανάλυση είναι τεμπέληδες και ανεπρόκοποι, να κατορθώσει να πάρει ένα 30% και να βρεθεί στην κυβέρνηση.

Τι έγινε; Αυξήθηκαν ξαφνικά οι ανεπρόκοποι; Αυξήθηκαν οι τεμπέληδες ή συνέβη κάτι άλλο που το ξεχνάμε για τους δικούς μας λόγους; Τους ψήφισαν αυτοί που είχαν απηυδήσει από τις μέχρι τότε επιλογές τους. Με απλά λόγια τους ψήφισαν οι Νεοδημοκράτες, οι Πασόκοι, οι Κομμουνιστές και άλλοι.

Και ξέρετε τι έγινε από αυτήν την επιλογή; Δεν κέρδισαν οι Έλληνες, κέρδισαν αυτοί που όλοι σας νομίζετε ότι έχασαν στις τελευταίες εκλογές. Ο Μισέλ έγινε ξαφνικά καλύτερος από την Μισέλ, ο Άκης από τον Πέτρο κοκ. Καταλάβατε; Σ’ αυτόν τον τόπο οι χαμένοι γίνονται πάντα καλύτεροι από τους κερδισμένους, που επειδή θα χάσουν στον επόμενο γύρο, θα γίνουν καλύτεροι από τους άλλους. Αν αυτό δεν είναι παράνοια, τότε ποιος είναι για τον Νεοέλληνα ο σωστός ορισμός της;

Και αντί να λέμε αυτό που θα έλεγε ο κάθε συνετός αν κάτι συνέβαινε στην οικογένειά του «Στα τσακίδια και εσείς», φτάσαμε να λέμε «Στα τσακίδια εσείς, οι άλλοι είναι οι καλοί». Όχι, η αναξιοπρέπεια των τωρινών κρατούντων δεν αποτελεί άλλοθι για την αναξιοπρέπεια των προηγούμενων.

Εύκολα θα μου πει κάποιος πως οι μέχρι πριν κρατούντες δεν ήταν αναξιοπρεπείς. Μέχρι και που θα συμφωνήσω αν μου εξηγήσει το γιατί έχασαν στις εκλογές –δική μας ένδειξη ότι τους θεωρήσαμε αναποτελεσματικούς-  ή ακόμα καλύτερα γιατί τόσα χρόνια δεν κατάφεραν να μαντρώσουν τους αναρχικούς. Το μόνο που δεν μπορώ ν’ ακούω είναι πως οι νοικοκυραίοι και συνετοί Έλληνες ψηφίζουν σύμφωνα με ορισμένο τρόπο και όχι με βάση το συμφέρον τους.

Πρέπει να κλείσω γιατί λίγο ακόμα και θα χρειαστεί να περάσω σε μια ψυχολογική ανάλυση του Νεοέλληνα, κάτι πολύ επικίνδυνο στις μέρες μας. Θα μείνω σε μια απλή συμβουλή.

Ο κάθε ένας πρέπει να καταθέτει τις σκέψεις του στο τραπέζι των συζητήσεων και να τοποθετείτε πάνω στις σκέψεις των άλλων. Οι χαρακτηρισμοί για τα ρούχα που φοράει αυτός που είπε κάτι, έχει μικρή σημασία αν πρέπει να βγει κάποιο συμπέρασμα. Από το τραπέζι των σκέψεων, ο καθένας ας αγοράσει ό,τι θέλει.

Και κάτι τελευταίο. Το Βιβλίο των Προσώπων δεν αποτελεί τραπέζι σκέψεων. Είναι για καρδούλες και σημαιάκια. Σας θερμοπαρακαλώ, σεβαστείτε την αισθητική του!

Σχολιάστε ελεύθερα!