SAKELIS PANOS

Τι είναι η δικαιοσύνη, πως αναγνωρίζουμε το δίκαιο;

Kostas Katsanoulis Τι είναι η δικαιοσύνη, πως αναγνωρίζουμε το δίκαιο;

Kalliopi Esma Adali Για ποιο δίκαιο μιλάς….το ανθρώπινο…ή αυτό της ανταποδοτικότητας του Σύμπαντος;

Kostas Katsanoulis Καλημέρα Καλλιόπη, και τα δύο δίκαιο είναι. Ξεκίνα από όπου θες.

Kalliopi Esma Adali Λοιπόν είναι και τα δύο δίκαιο όσο το κινητό μήλο είναι το ίδιο με το 1/2 μήλου το 2/4 μήλου, το 4/8 μήλου και πάει λέγοντας κατ’ αναλογία. Άρα δίκαιο μεν είναι και τα δυο Αλλά κατ’ αναλογία μόνο. Το δίκαιο είναι ακόμα μια μορφή εκδήλωσης της ηθικής με ευθεία αίσθηση, χωρίς “παραθυράκια”- παρεκκλίσεις. ΣΤΟΧΟΣ είναι αυτή η ευθεία να εναρμονίζεται όχι με ότι Βολεύει, συμφέρει, δικαιολογεί Αλλά υπερβαίνοντας εαυτόν να εκδηλώνεται αμερόληπτα και με ΕΛΕΟΣ….Έχει σημασία μεγίστη.

Kostas Katsanoulis ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΛΛΙΟΠΗ, ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΓΑΤΑ! ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΝ ΤO ΚΑΤΑΛΑΒΑ 100%. ΤΟ “ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΑ”, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΟ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ … ΕΑΝ ΠΧ. ΕΙΣΑΙ ΘΥΜΑ Η ΘΥΤΗΣ ?

Δημήτρης Φιλιππίδης Την δικαιοσύνη μας την δείχνει η συνείδηση, όταν την ακούμε.

Kostas Katsanoulis ΜΠΗΚΑΜΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΑ ΒΑΘΕΙΑ. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΔΗΜΗΤΡΗ, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ?  ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΟΡΘΩΣΤΕ ΜΕ ΑΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΘΟΛΑ : ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΝΑΛΟΓΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΑΜΑ ΜΠΟΥΜΕ ΡΕΟΥΝ ΝΕΑ ΚΑΙ ΟΛΟ ΝΕΑ ΝΕΡΑ. ΟΜΩΣ ΕΥΤΥΧΩΣ ΟΣO ΚΑΙ ΝΕΑ ΝΕΡΑ ΝΑ ΡΕΟΥΝ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ. Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΑΡΟΥΣΑ, ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ. Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΑ, ΚΑΙ ΣΑΝ ΙΔΕΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ. ΑΠΛΑ Η ΟΨΗ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ. Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΜΒΑΝ ΣΑΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ, ΠΟΥ ΕΚΔΗΛΟΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ. ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΩΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ. Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΑΝ ΙΔΕΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑΘΕΡΗ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ, ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΤΩΡΑ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΣΑΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑΘΕΡΗ, Η ΜΕΤΑΒΑΛΕΤΑΙ? ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ?

Δημήτρης Φιλιππίδης Δικαιοσύνη είναι το μη ξεπέρασμα των συνόρων του άλλου, χωρίς την θέλησή του. Η αναγνώριση γίνεται με την βοήθεια της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (όταν την ακούμε) που πάντα μας δείχνει την αλήθεια.

Kalliopi Esma Adali Θέλετε να πείτε ότι ο κλέφτης όταν επιβουλεύεται τον κόπο του άλλου για να φανεί ό,τι Δεν ΕΊΝΑΙ, είναι άδικο να παραβιαστεί η θέληση του; Και ποια συνείδηση άραγε θα το υπαγορεύσει; Νομίζω, ότι το Δίκαιο απαιτεί και σεβασμό σίγουρα, αλλά και αυτός εμπεριέχεται στην Διάκριση στην Ευθυκρισία και.. Σοφία.

Δημήτρης Φιλιππίδης Η συνείδηση είναι ο Συμπαντικός Νόμος της Αλήθειας και για ΟΛΟΥΣ είναι ο ίδιος

Kalliopi Esma Adali Λέτε “Η αναγνώριση γίνεται με την βοήθεια της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (όταν την ακούμε) που πάντα μας δείχνει την αλήθεια.” Θεωρείτε ότι όλοι έχουμε συνείδηση; Πολλές φορές λέμε…”Είναι ασυνείδητος”…..

Δημήτρης Φιλιππίδης Οι πλειονότητα των ανθρώπων έχει, άσχετα αν δεν την ακούει, αν δεν έχει επαφή, επικοινωνία μαζί της. Όποιος έχει πνεύμα, Θεϊκό σπινθήρα μέσα του, έχει και συνείδηση. Τώρα αν το τ/φ είναι σπασμένο, αυτό είναι φροντίδα του καθενός μας να γνωρίσει τον εαυτό του.

Kalliopi Esma Adali Εν δυνάμει έχει…αλλά αυτό απέχει νομίζω στο ότι τον καθιστά ικανό να την εκδηλώσει (κατ’ εικόνα και ομοίωση Είπε).Και φυσικά αυτός είναι ο στόχος της ενσάρκωσής μας, αλλά και αυτό νομίζω δεν επιτυγχάνεται δια της γνώσης αλλά και της ανύψωσης .Φέξε μου και γλίστρησα δηλαδή, έτσι για να μην τα κάνουμε κι όλα βαριά κι ασήκωτα. Ευχαριστώ για την επικοινωνία.

Kostas Katsanoulis ΜΕΧΡΗ ΣΤΙΓΜΗΣ ΤΗ ΠΟΙΟ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΒΡΙΣΚΩ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ. ΝΟΜΙΖΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΜΑ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟ “ΕΙΝΑΙ”, ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΑ “ΟΡΙΑ”, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΙΕΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ “ΣΤΟΧΟΙ”. ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ Η ΚΑΛΛΙΟΠΗ : “ΣΤΟΧΟΣ είναι αυτή η ευθεία να εναρμονίζεται όχι με ότι Βολεύει, συμφέρει, δικαιολογεί”.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΘΕΙΑ ΝΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΖΕΤΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΟΤΙ ΒΟΛΕΥΕΙ, ΣΥΜΦΕΡΕΙ, ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ … ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΥΜΕ. ΤΙ ? ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ή ΤΟ ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ … KATI. Η ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ ΟΜΩΣ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ. ΔΗΛΑΔΗ ? ΟΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΥΘΕΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΝΑΡΜΟΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΟΤΙ “ΒΟΛΕΥΕΙ, ΣΥΜΦΕΡΕΙ, ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ” ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΙ “ΕΙΝΑΙ”, ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ…. ΔΗΛ. ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΙΩΣ ! Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΠΟΥ ΦΕΓΓΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ … ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ. ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ. ΕΔΩ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΣΤΟΧΟΣ”, ΑΛΛΑ ΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΑΥΤΟ ΝΕΡΟ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΑΦΗ ΟΡΙΑ ? ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ, ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΡΟΗ ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΠΟΥ ΜΕΤΑΒΑΛΕΤΑΙ.

Kostas Katsanoulis Πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τον εγωισμό μας σαν εχθρό. Ο εγωισμός μας δεν είναι εχθρός, είναι ο άλλος μας εαυτός, η “σκιά” μας … είτε μας αρέσει είτε όχι. Λέμε το “χέρι μου, το πόδι μου, το φρύδι μου” …λες και είναι ένα αντικείμενο, ένα πράγμα. Σαν να είναι το σώμα μου “το αυτοκίνητο μου ή το σπίτι μου”. Λέμε είμαι οργισμένος, είμαι τσαντισμένος, είμαι νευριασμένος -προσέξτε πως λειτουργεί η ενέργεια- που σημαίνει εκείνη την στιγμή “ΕIΜΑΙ” η οργή. Έτσι γίνετε η ζημιά … και μετά ακούς στα δικαστήρια να λέει ο θύτης, “δεν ήμουν εκείνη την στιγμή ο εαυτός μου” πήρε το θύμα και το πέταξε απ’ το μπαλκόνι. Κάπως έτσι είναι και με τον ψεύτη. Όταν λέει ο ψεύτης ψέματα και τον πιάσεις στα πράσα, θα αρχίσει να σε λέει άλλες ιστορίες. Αυτές τις ιστορίες ΘΕΛΕΙ να τις πιστεύει και τις λέει. “Έτσι γουστάρω” θα μας πει. Η φορά της ενέργειας αρχίζει από κάτω και ρέει προς τα επάνω. Μόνο με απόσταση μπορούμε να ακούσουμε και να δούμε. Αυτό εννοεί ο Δημήτρης. Τότε βλέπουμε και ακούμε αυτό που είναι, όπως είναι. Έτσι δημιουργείται η απόσταση … δεν ΕΙΜΑΙ οργισμένος, αλλά βλέπω την οργή μου … λες και είναι το αμάξι μου, το μηχανάκι μου, το ποδήλατο μου. Δεν έχουμε μάθει να βλέπουμε και να ακούμε αυτό που είναι όπως είναι. Μεγάλο πράγμα η παρατήρηση. Να πούμε όμως και το άλλο. Δεν μπορούμε να δούμε και να ακούσουμε καθαρά όταν σκεφτόμαστε. Ακούμε και βλέπουμε χωρίς να σκεφτόμαστε, είτε μας αρέσει είτε όχι.

ΙΩΑΝΝΑ ΕΥΦΡΑΙΜΟΠΟΥΛΟΥ Αυτό που νοιώθω να πω είναι ότι το δίκαιο και το άδικο είναι ανέγγιχτα από τον άνθρωπο. Για να μιλήσεις γι’ αυτά πρέπει να κρίνεις, να δικάσεις. Ποιοι όμως είναι οι νόμοι ηθικής και δικαίου γραμμένοι από ποιον, που θα ορίσουν το δίκαιο και το σωστό; Τα κοινωνικά σύνολα που δημιουργούνται ανά τους αιώνες διέπονται κάθε φορά από διαφορετικούς νομούς που θεσπίζονται με βάση τις ανάγκες του συνόλου για ομαλή συνύπαρξη. Πολλές φορές ότι “είναι” δίκαιο για μία κοινωνική ομάδα, είναι ταυτόχρονα άδικο για κάποια άλλη. Πιθανόν σε μία ιδανική κοινωνία το δίκαιο να πηγάζει από την εφαρμογή της ανιδιοτελούς αγάπης. Προσφορά χωρίς ανταπόδοση, όχι όμως “ξεβράκωμα” εαυτού. Δίνω όσα νιώθω ότι μου περισσεύουν χωρίς όμως να περιμένω ανταπόδοση. Ή δικαιοσύνη είναι Θεία Χάρη που προέρχεται ως ανταμοιβή για ό,τι κοπιάζουμε.

Kalliopi Esma Adali Ίσως.. Όχι ανταμοιβή…Ούτε τιμωρία, απλά ισορροπία ανταπόδοση.

ΙΩΑΝΝΑ ΕΥΦΡΑΙΜΟΠΟΥΛΟΥ Ούτε τιμωρία ούτε επιβράβευση πολύ σωστά.

Kostas Katsanoulis Γεια σου Ιωάννα, όταν κρίνεις διαχωρίζεις, έτσι από το ένα δημιουργείται το δύο, το δίκαιο και το άδικο. Όταν βλέπεις και ακούς χωρίς να κρίνεις, βλέπεις αυτό που είναι, όπως είναι. Νομίζω μόνον τότε μπορείς να μιλήσεις για δικαιοσύνη. Η ζυγαριά δεν είναι μόνον τα δύο άκρα … την ζυγαριά η Θέμιδα την κρατάει από τον κέντρο. Δεν κρίνει, έχει μάθει να βλέπει το καλό μέσα στο κακό και το κακό μέσα στο καλό. Γι αυτό την έχουν με κλειστά τα μάτια. Οι πράξεις μιλάνε από μόνες τους, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να μάθουμε να βλέπουμε και να ακούμε. Για να ορθολογιστής πρέπει πρώτα από όλα να μάθεις να βλέπεις και να ακούς … και μέσα και έξω από εμάς… τι είναι, όπως είναι…. χωρίς να κρίνουμε . Έτσι συνειδητοποιείς και γίνεσαι συνειδητή. Στη συνέχεια έρχεται το επόμενο βήμα που είναι ο ορθολογισμός και αυτή η σκέψη θα αποτυπωθεί στην μνήμη. Η μνήμη έχει σχέση με το παρελθόν, όταν σκεφτόμαστε ξεκινάμε από το παρελθόν. Εμείς τι πρέπει να κάνουμε ? Πρέπει να αρχίσουμε από το παρόν (κοιτάω-βλέπω και ακούω) και μετά θα μεταβούμε στο παρελθόν (σκέψη, ορθολογισμός). Γι αυτό θα πρέπει να επανεξετάζουμε τις σκέψεις μας και να τις διορθώνουμε. Οι σκέψεις μας θα γίνουν τα πιστεύω μας, αλλά και ο χαρακτήρας μας … ο “δαίμονας” μας. Γι αυτό μιλάνε οι παλιοί για ευδαιμονία.

Τώρα, όσον αφορά το δίκαιο στην κοινωνία. Όταν ο ένας ή οι λίγοι κάνουν ζημιά στους πόλους, πρέπει να τιμωρηθούν. Σε αυτό δεν υπάρχει αμφισβήτηση. Εάν ο κόσμος μένει παθητικός, συμβάλει στην ανισορροπία. Η ανισορροπία έχει σχέση με την ασθένεια. Όταν υπάρχει έλλειψη σθένους δημιουργείται ασθένεια. Είναι η αδυναμία να συλλάβουμε το σωστό από το λάθος. Το αποτέλεσμα της δικαιοσύνης είναι η ισότητα και όχι το αντίθετο. Ισότητα δημιουργείται όταν ο δυνατός συμβάλει για τον αδύναμο, δηλ. όταν τον βοηθάει… όταν “παίρνει” το βάρος του επάνω του. Έτσι δημιουργείται η ισορροπία. Τώρα, έχετε την εντύπωση πως εμείς δεν φταίμε που αυτοκτονεί ο κόσμος ? Από την στιγμή που μένουμε παθητικοί φταίμε και εμείς για τους νεκρούς. Οι νεκροί ήταν οι “αδύναμοι”, εμείς είμαστε οι “δυνατοί”. Πρέπει να γίνει υπέρβαση και η υπέρβαση ξεκινάει πρώτα απ’ όλα με την συνειδητοποίηση και μετά με την σκέψη. Ο υλισμός είναι από την φύση του παράλογος, έχει σχέση με τη βαρύτητα, με τα πάθη. Το δικό μου είναι δικό μου, και το δικό σου … δικό μου.

Kalliopi Esma Adali Ποιος “δίκαιος” θα τιμωρήσει τον “άδικο”…αναρωτιέμαι…

Kostas Katsanoulis Τι “σε” είπα, δεν κατάλαβες τίποτα! Δεν χρειάζεται να δικάσει (να κριτικάρει, να πολεμήσει, να τιμωρήσει), απλά να κοιτάξει, να δει και θα συνειδητοποιήσει. Τότε θα ενεργήσει (!) σε άλλη κατεύθυνση. Αυτή είναι η τιμωρία, η δίκη. Γίνετε και τα δύο άκρα της ζυγαριάς να κινηθούν ταυτόχρονα προς τα κάτω?

Panos Sakelis

Ωραία λόγια, μα για μένα δυστυχώς μόνο λόγια. Η Δικαιοσύνη είναι νόμος του σύμπαντος! Η Δικαιοσύνη είναι Ιδέα! Ο Δημήτρης μίλησε για Αλήθεια!

Υπάρχουν νόμοι του σύμπαντος ή όταν μιλάμε γι’ αυτούς αναφερόμαστε σε νόμους που έχει υιοθετήσει η φιλοσοφία; Η κβαντική φυσική, η φυσική των μεγάλων συνόλων, η και εγώ δεν ξέρω ποια φυσική όπως και όλων των ειδών τα μαθηματικά έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Ας ξεχάσουμε λοιπόν όλα αυτά τα βαρύγδουπα και ας δούμε την Αλήθεια. Αλήθεια όμως, υπάρχει Αλήθεια; Άλλο ένα τεράστιο ψέμα που μας ταλανίζει αιώνες. Το μόνο που υπάρχει είναι η Πραγματικότητα. Οι αλήθειες έχουν εντελώς προσωπική ερμηνεία γι’ αυτό η αλήθεια του ενός δεν είναι και αλήθεια του άλλου. Το κακό είναι ότι ο καθένας μας, θεωρώντας την δική του αντίληψη σαν Αλήθεια θεού, προσπαθεί να την επιβάλλει στον άλλο.

Για ποια δικαιοσύνη λοιπόν μιλάτε; Να μην παρεμβαίνουμε και να μην ξεπερνάμε τα σύνορα του άλλου! Αν η κόρη μου στα δεκαοκτώ της έπαιρνε ναρκωτικά, όχι μόνο θα ξεπερνούσα τα σύνορα αλλά θα την εκβίαζα σε τέτοιο βαθμό ώστε να την έκανα ν’ αλλάξει γνώμη. Δικαιοσύνη επομένως δύο ταχυτήτων;

Την δικαιοσύνη δεν κατάφερα να την δω ούτε στους κοινωνικούς νόμους. Εάν είχε παγκοσμιότητα, η δικαιοσύνη του Χριστού και αυτή του Αλλάχ, θα ήταν η ίδια. Και μην μου πείτε πως είναι γιατί δεν είναι. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ΖΟΥΜΕ σ’ έναν κόσμο απόλυτα σχετικό που τίποτα δεν αποτελεί την απόλυτη Αλήθεια (άλλη έννοια φτιαχτή για να παραπλανά).

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι άνθρωπος. Κάποιοι ελεύθεροι στο μυαλό άνθρωποι έλεγαν: Ως χαρίεν άνθρωπος, ει άνθρωπος ει.

Νομίζω πως αυτό είναι το κλειδί για όλες αυτές τις φιλοσοφικές έννοιες που όλοι μας τις αναγνωρίζουμε μα κανείς μας δεν τις πιστεύει. Σαν σκεπτόμενα όντα πιστεύω –και δεν γνωρίζω- πως πρέπει να δούμε σε όλες αυτές τις συνθήκες ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ τα πραγματικά στοιχεία που τις καθορίζουν και όχι τις κοινά αποδεχόμενες σαν αληθινές.

Kalliopi Esma Adali Πώς αναγνωρίζονται οι Νόμοι του Σύμπαντος;

Panos Sakelis Δεν αναγνωρίζονται Καλλιόπη γιατί μάλλον δεν υπάρχουν. Όλα στο μυαλό μας είναι. Νομίζω πως αν το καθαρίσουμε, όλα θα πάρουν την πραγματική τους υπόσταση. Ίσως το μόνο που μπορεί να αχνοφαίνεται είναι κάποιο μοτίβο ύπαρξης.

Kalliopi Esma Adali Εννοείς ότι λειτουργεί στην Φύση, ότι είναι φυσικό ίσως, διότι η φύση έχει μοτίβο, ρυθμό…

Kostas Katsanoulis Τι θα πει μάλλον, ή υπάρχουν, ή δεν υπάρχουν! Αποφάσισε Παναγιώτη.

Panos Sakelis Και πέρα από την Φύση. Η γενική έννοια της ύπαρξης δείχνει ν’ ακολουθεί κάποιο μοτίβο. Αυτό που εν πολλοίς λέγεται θείο σχέδιο, δείχνει να είναι ένα μοτίβο. Θα πρόσθετα ότι ίσως επειδή είναι μοτίβο έχει μια ελαστικότητα στην έκφρασή του. Και ποιο σοβαρό; Επειδή είναι μοτίβο έχει και κάποια αδύνατα σημεία που όταν βρίσκονται στο τώρα επιτρέπουν να γίνονται αλλαγές στην πορεία που μπορεί και να οφείλονται σε μικρότερες ομάδες δράσης (ίσως ακόμα και σε μεμονωμένα άτομα -βλέπε Σιντάρτα, Ιησούς κλπ.).

Panos Sakelis Κώστα για μένα δεν υπάρχουν αλλά… σηκώνει πολύ συζήτηση το θέμα και σε τελική ανάλυση είναι θέμα ερμηνείας και οπτικής γωνίας.

Kostas Katsanoulis Γεια χαρά Παναγιώτη, η αλήθεια “Είναι”, και η προέκταση είναι η πραγματικότητα. Από την φύση μας έχουμε την τάση να ξεχωρίζουμε, να διαχωρίζουμε και να χωρίζουμε. Έτσι έχουμε χωρίσει την αλήθεια από την πραγματικότητα. Σαφώς και μπορούμε να δούμε την αλήθεια μες στην πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι μέσα μας, γι’ αυτό ότι αναγνωρίζουμε εκεί έξω, είναι στην πραγματικότητα ήδη μέσα μας. Ο κόσμος αυτός που βλέπω και αντιλαμβάνομαι είναι στην πραγματικότητα η ζώσα φωτιά…η ζωή η ίδια που αντιλαμβάνεται εκείνη την στιγμή… ζει στιγμές. Εγώ είμαι ο κόσμος αυτός, είμαι μέρος του, γι αυτό και τον αντιλαμβάνομαι. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Όταν μιλάμε για προσωπική αντίληψη το Ένα γίνετε δύο, διότι υπάρχουν όρια. Όταν ακούς και βλέπεις αυτό που Είναι, τότε τα δύο γίνονται ένα. Εάν ήταν αδύνατο, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να μιλάμε ποτέ για αλήθεια.

Kalliopi Esma Adali – Panos Sakelis.  Ευχαριστώ γιατί ενώ εγώ μίλησα για την κατώτερη μορφή εκδήλωσης αυτού του μοτίβου εσύ το ανύψωσες στον υπέρτατο βαθμό κι αυτό με βοηθά ως προς το εύρος. Δεν έχω καταλάβει για την ελαστικότητα ,ή δεν μπορώ να διακρίνω τα σημεία ΑΛΛΑ όμως μπορώ να αντιληφθώ το πως μπορεί Άτομα ή και ομάδες να συντελούν στην όποια συμπλήρωση αυτής της ελαστικότητας…ίσως και οι λέξεις που χρησιμοποιώ να μην είναι κατάλληλες. Πάνο λες πως αν καθαρίσει το μυαλό μας όλα θα πάρουν την πραγματική τους υπόσταση…που σημαίνει ίσως ότι αν επανέλθει η δική μας κατάσταση σε αυτήν την “αρχική” τότε απλά κι εμείς θα είμαστε μέρος του Νόμου και θα λειτουργούμε βάσει του …Σχεδίου χωρίς παρεκκλίσεις…; Σκέψεις καταθέτω γιατί σίγουρο είναι ότι οφείλουμε κάτι να καθαρίσουμε και τότε ίσως δεν θα αναρωτιόμαστε τι είναι δικαιοσύνη…τι είναι δίκαιο αφού θα Είμαστε δίκαιο.

Kalliopi Esma Adali – Kostas Katsanoulis H Αλήθεια Είναι…αλλά τί σχέση έχει με την πραγματικότητα; Για ποια πραγματικότητα μιλάς την δική μου ,την δική σου….γιατί ο καθένας μας ζει την δική του πραγματικότητα κι ουδεμία σχέση έχει με την Αλήθεια που ΕΙΝΑΙ. Και ναι είναι η φύση του επιπέδου η διαχωριστικότητα…αλλά όχι μόνο εγώ σε σχέση με μένα….αλλά ΚΥΡΙΑ εγώ σε σχέση με το Εγώ μου… σε σχέση με την αρχική μου Μονάδα. Αν επομένως δεν καταφέρουμε κατά το δυνατόν να ενώσουμε τα κομμάτια μας…εντός μας…να μας αποδεχθούμε …να γίνουμε ένας ζωδιακός κύκλος (μ’ αρέσει πολύ αυτή η κατανόηση και γι’ αυτό την αναφέρω) πώς να καταφέρω να δω εμένα σε σένα και το ανάποδο. Και δεν θα πάω μακριά. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ! Παραπάνω λες…|δεν κατάλαβες τίποτα από όσα είπα…” κατάλαβα όσα κατάλαβα όπως κι εσύ κατάλαβες όσα κατάλαβες…γιατί του καθενός οι κατανοήσεις διαφέρουν…και η μεγαλύτερη κατανόηση είναι ακριβώς αυτό. Αναφέρθηκα για τους φυσικούς νόμους κι ο Πάνος με ανύψωσε στο Θείο Σχέδιο…ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Απλά ότι υπάρχει για τον καθένα μια δυνατότητα σύλληψης και η την “πιάνει” ή όχι ή έχει την δυνατότητα …να “χοροπηδήσει” και να υψώσει και το χέρι και να την ακουμπήσει. Είμαστε απόλυτοι και δεν είναι κακό…γιατί η Αλήθεια είναι ΑΠΟΛΥΤΗ αλλά ακόμα δεν είμαστε αλήθεια, συνενωνόμαστε για να την ΑΝΑκαλύψουμε ο ένας με τον άλλον. Ο καθένας την δεδομένη στιγμή κατανοεί με τον νου του ,,συναισθάνεται με την καρδιά του λειτουργεί με το σώμα του στον βαθμό που δύναται και πορευόμαστε….ΑΛΛΗΛΟΣΥΜΠΛΗΡΟΥΜΕΝΟΙ. Δεν υπηρετώ ότι καταλαβαίνω τα πάντα…κι επίσης και το κυριότερο θεωρώ ότι όπως εγώ βρήκα χέρια ευλογημένα να με “σηκώσουν”, έστω κι ένας να βρεθεί θα είναι όφελος όχι μόνο ατομικό αλλά και συλλογικό. Μονόλογος….Μονόλογος…κι ένα αυτό να ακούσει δεν αφορά εμένα αλλά τον άλλον….δεν συμφωνούν οι έννοιες….ας μην συμφωνούν…την άκρη της Αλήθειας θα την βρούμε ο καθένας όσο μπορεί…..ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ γιατί όλοι δεν μπορούμε ΟΛΑ. Αυτά …να Χαίρεσθε.

Panos Sakelis Πολύ ωραία τα λες Καλλιόπη, γι’ αυτό και μίλησα για οπτική γωνία. Το Πραγματικό μπορεί να το περιγράψεις με απλά λόγια. Είναι κοινό για όλους. Η αλήθεια όμως είναι υποκειμενική. Τι έχουμε στα χέρια μας; Την Αλήθεια; Όχι. Έχουμε μια πραγματικότητα και με βάση αυτήν δομούμε την προσωπική μας Αλήθεια. Αν είμαστε τυχεροί και δεν κάνουμε λάθος στις εκτιμήσεις μας, τότε σταδιακά θα φτιάξουμε μια αλήθεια αποδεκτή για περισσότερους ανθρώπους. Μα εμείς τι κάνουμε; Εντελώς το αντίθετο. Λέμε η αλήθεια είναι αυτή και πάνω σε μια φανταστική εικόνα προσπαθούμε να δομήσουμε την πραγματικότητά μας. Ακολουθούμε τον δρόμο ανάποδα.

Και δυστυχώς ξέρεις πως μπορεί κάποιος ν’ αντιληφθεί το λάθος σ’ αυτό; Όταν μιλάει στις νέες γενιές. Μας κοιτάνε με κατανόηση και σιωπούν, όχι γιατί δεν έχουν αντίλογο αλλά γιατί ξέρουν πως αυτά που τους λέμε αποτελούν την περιγραφή της δικής μας παραμυθίας.

Λυπάμαι αλλά θα το επαναλάβω, δεν υπάρχει Αλήθεια. Αν βγάλουμε τα τσιτάτα όλων αυτών που κατά καιρούς διακρίθηκαν –όχι μόνο αυτών που δεν μας συμφέρουν αλλά όλων δηλαδή να βγάλουμε και Χριστό, και αρχαίους κ.λπ.- τι μένει; Μένουμε μόνοι μας και δυστυχώς τότε αντιλαμβανόμαστε την μικρότητά μας. Τότε είναι που φοβόμαστε τον θάνατο, τότε λέμε «γιατί εμένα», τότε πάνε στην μπάντα και Μονάδες και Θεοί και Δαίμονες.

Οφείλουμε λοιπόν φίλοι μου, κατά την γνώμη μου πάντοτε, να δομήσουμε την πραγματικότητά μας με όρους ειλικρίνειας και κυρίως με ανθρώπινους όρους.

Ο Καλίλ Τζιμπράν σε μια του γραφή έλεγε: Κάθε δέκα χρόνια συναντώνται στον κήπο της Γεσθημανή ο πραγματικός Ιησούς με τον Ιησού των γραφών. Μιλάνε όλο το βράδυ και το πρωί χωρίζουν έχοντας για μια φορά ακόμα συμφωνήσει πως δεν συμφωνούν σε τίποτα.

Να συμπληρώσω με σεβασμό: Ξέρετε γιατί; Γιατί ο ένας μιλάει με όρους πραγματικούς ενώ ο άλλος αναφέρεται σε αλήθειες που όσα χρόνια και αν περνούν θα είναι πάντα φαινομενικές και θα στερούνται δυνατοτήτων.

Σας ζητώ συγνώμη για την πολυλογία μου. Καλό σας απόγευμα.

Kostas Katsanoulis Δεν κατάλαβα αφού η αλήθεια είναι υποκειμενική γιατί δεν υπάρχει. Γιατί τόσα πολλά λόγια για κάτι που δεν υπάρχει.

Panos Sakelis Έλα μου ντε! Αν μιλάς για το παραπάνω κείμενο έχεις απόλυτο δίκιο. Αν μιλάς για τους τόνους μελάνι που έχει χυθεί, αυτό είναι ακόμα μια απόδειξη για την αδυναμία του να την προσδιορίσεις. Το ερώτημα παραμένει: Τι κρύβεται στην ανάγκη μας να την προσδιορίσουμε; Όμως ξέρετε τι παρατήρησα; Μιλούσαμε για την Δικαιοσύνη και γλιστρήσαμε στην Αλήθεια! Γιατί;

Kostas Katsanoulis Ποια δικαιοσύνη, υπάρχει η δικαιοσύνη, αφού είναι ιδέα. Υπάρχει η ιδέα ? Ποια αλήθεια, στην πραγματικότητα πρέπει να πέσουμε.

Kostas Katsanoulis Η συνείδηση αποτελείται από δύο λέξεις, το “συν” και την “είδηση”. Χωρίς το “συν” δεν μπορούμε ποτέ να μιλάμε για συνείδηση. Η προσωπική μου γνώμη.

Panos Sakelis Φίλε μου μακάρι να μπορούσα να προσθέσω το οτιδήποτε. Υπάρχουν στιγμές που νοιώθω χαμένος και κλεισμένος σε μια φυλακή. Άλλες που είναι σαν να πετάω. Ποιος είμαι; Η πεταλούδα που ονειρεύεται πως είναι άνθρωπος ή ο άνθρωπος που ονειρεύεται πως είναι πεταλούδα; Ψάχνω πάντως για το γήινο μετερίζι γιατί μόνο αν ξεκινήσω από αυτό μπορώ να φτάσω κάπου -ή να ονειρευτώ κάτι.

Kalliopi Esma Adali Πάνο δυο φορές έγραψα και το έσβησα….ακριβώς αυτό…που δεν βρίσκεις μήτε σε λεξικά μήτε σε αναλύσεις…Ποια είμαι…; ή Ποια δεν είμαι… χωρίς γη…. πως να κοιτάξω Ουρανό; Πώς να σηκώσω τα μάτια ψηλά αν δεν χώσω τα πόδια μου στις λάσπες; Ζούμε; Δημιουργούμε Συμπονούμε… Συνυπάρχουμε και πώς….απλά σουλατσάροντας;

Kostas Katsanoulis Συγγνώμη για τον χαρακτήρα μου, είμαι αυθάδης. Πολλές φορές σκέφτομαι ή ξανακοιτάω τις πράξεις μου, και όταν τις κοιτάω κατάματα … πονάει.

Γεια σου Παναγιώτη, είτε έτσι είτε αλλιώς το βίωμα έχει σημασία. Χωρίς το είμαι δεν υπάρχει το τι (!) είμαι και το τι δεν (!) είμαι.

Γεια σου Καλλιόπη, είδες πως λειτουργεί ο νους ? Ο νους πάντα διαχωρίζει, το ένα το κάνει δύο. Ποια αλήθεια … Εν αρχήν ην ο Θεός και ο Θεός ην προς την πραγματικότητα, και η πραγματικότητα ην ο Θεός. Πάλι διαχωρισμός συνέβη …πού …

Να είστε πάντα καλά !!

Kalliopi Esma Adali Που; Τόσο απλό…η διαιρετότητα είναι νόμος αυτού του επιπέδου …είμαστε κατακερματισμένοι εκ γενετής….και μαζεύουμε τα κομμάτια μας και νομίζουμε ότι …επιλέγουμε….

Panos Sakelis Για το μόνο που πρέπει να είμαστε σίγουροι είναι ότι δεν ήρθαμε για να σουλατσάρουμε. Κάποιοι όμως ναι, θα σουλατσάρουν, αλλά κάποιοι άλλοι, όχι! Η ελεύθερη βούληση της επιλογής [τι με βάζετε και λέω] δική μας!

Kostas Katsanoulis Γεια χαρά, επιλογή υπάρχει όταν τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα και αυτονόητα. Μόνον τότε επιλέγουμε και τραβάμε σε δρόμους που μπορεί να είναι καταστρεπτικοί. Δεν αμφισβήτησα ποτέ το εγώ, ούτε το εμείς. Ποιο πολύ κάποια ιδέα που τσουβαλιάζει κάποιες έννοιες. Έτσι δεν είναι ξεκάθαρη πια η αιτία και το αποτέλεσμα.

Gregoris Magonis Δίκαιο είναι το να αποδίδεις στον καθένα ξεχωριστά ό,τι του ταιριάζει κι ό,τι του ανήκει.

Kostas Katsanoulis Γεια σου Γρήγορη, νομίζω η δικαιοσύνη είναι ιδέα κι εμείς είμαστε η “ενσάρκωσή” της. Η ιδέα είναι πάντα μέσα μας, απλά το “κουμπί” βρίσκεται έξω από εμάς. Η δικαιοσύνη, η αγάπη, το μίσος, η απληστία είναι τελικά κίνητρα για να ενεργήσουμε. Μπορεί να πράξουμε με καλή θέληση και να τα κάνουμε σαλάτα. Πως τα φέρνει η ζωή. Την ημέρα που έγραψες περί δίκαιο βγήκα έξω για βόλτα, στο δρόμο βρήκα το πτώμα από ένα σκυλάκι που τάιζα κάθε μέρα. Έφυγε από φόλα. Πιστεύεις πως αυτό το σκυλάκι πήρε αυτό που του ταιριάζει ή του ανήκει ?

Panagiota Karapeti Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΟΛΩΝ, ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΩΝ… ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ,ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ,ΑΝΑΛΟΓΑ ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ…

Kostas Katsanoulis Γεια σου Παναγιώτα, εδώ και κάποιες μέρες ψάχνω να βρω ένα μικρό σκυλάκι από την γειτονιά, δεν είναι πάνω από ένα χρονών. Σήμερα συνάντησα έναν γνωστό και μου είπε πως το δώσανε φόλα, πάλευε, έτοιμο ήταν να φύγει. Το άρπαξε απ’ το σβέρκο, το έβαλε στο αμάξι και το πήγε στο γιατρό … και έχει μόνο ένα χέρι. Τελικά το έσωσε. Είναι κάποιος που βάζει φόλες. Την σκιά μας δεν πρέπει να την καταπιέζουμε αλλά ούτε να καταπέσουμε σε αυτή, αλλιώς θα κινηθούμε στα άκρα. Έτσι θα αμβλύνουν τα συναισθήματα. Να είσαι καλά !!

Kostas Katsanoulis Τελικά δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά. Ισορροπία είναι κάτι το διαφορετικό. Δικαιοσύνη είναι απλά μια ιδέα, όπως το καλό και το κακό. Το δίκαιο γίνετε αντιληπτό μόνον εάν πράττουμε κατά φύσιν. Το δίκαιο υπάρχει για να παραβιάζεται, με αυτόν τον τρόπο μπορεί και υπάρχει εξέλιξη και μεταβάλλεται η ποιότητα του “Εγώ”. Η εξέλιξη δεν είναι τίποτε άλλο από την δυνατότητα που υπήρχε είδη μέσα μας. Το Όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του.

 

Σχολιάστε ελεύθερα!