ΠΑΝΟΣ ΣΑΚΕΛΗΣ

Κατεύθυνση στην δράση; Και τι είμαστε; Σκεπτόμενοι; Επειδή κατοικούμε στην χώρα των Ελλήνων θέλετε να χάσουμε την καταγωγή μας;

Τέρμα τα αστεία! Ας κρατήσουμε μόνο πως υπάρχει μια φυλή, σημερινή, η φυλή των Γραικών, που κατοικεί στα χώματα που κάποτε πατούσαν οι Έλληνες. [Στην συνέχεια θα καταλάβετε γιατί το λέω].

Ξεκινάμε λοιπόν τον μοναχικό μας δρόμο με πολύ καλή παρέα, την οικογένεια. Προσγειωνόμαστε στο σημείο Α και ξεκινάμε. Ο δρόμος μπροστά μας έχει μια κατεύθυνση και μόνο. Πρέπει να πάμε προς το Β, μετά στο Γ, στο Δ και αφού τελειώσουμε με το πρώτο σκέλος του «Απείρου» να μπούμε στο δεύτερο, στο σημείο Ε και να προχωρήσουμε προς το σημείο Ζ. Νομίζω πως αυτό είναι κατανοητό στο παραπάνω σχήμα.

Είμαστε απόλυτα ελεύθεροι να φτάσουμε όπου θέλουμε. Αυτό όμως που ακούμε από την πρώτη στιγμή είναι ΜΗ, ΠΡΟΣΕΧΕ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙΣ, και άλλες φαντεζί συμβουλές από τους οικείους μας που ΔΕΝ καταλαβαίνουν ότι είτε θέλουν είτε όχι, η πορεία είναι μοναχική και οι εμπειρίες που θα αποκομιστούν ΔΕΝ μεταβιβάζονται. Γι αυτούς –ευτυχώς όχι για όλους- ο δρόμος τελειώνει στο σημείο Β. Και τους πιο πολλούς μας πείθουν πως έχουν δίκιο, πως το τέλος του δρόμου είναι εκεί, στο Β.

Ο άνθρωπος λοιπόν σπαταλάει την ζωή του χαζεύοντας τον ορίζοντα που του δίνεται. Δραστηριοποιείται λοιπόν –ενεργοποιεί δηλαδή αυτά που του χρειάζονται- για να φτάσει στο Β. Και περνάει μια χαρά. Το Β φαίνεται και η κατεύθυνσή του είναι εύκολο να καθοριστεί. Όμως η λέξη αυτή έχει μια ευρύτερη έννοια. Λέμε με ευκολία «στην ζωή μου πήρα αυτήν την κατεύθυνση» και εννοούμε πως ακολούθησα ένα πιο συγκεκριμένο μονοπάτι. Για να διαλέξουμε όμως την πραγματική μας κατεύθυνση, πρέπει να μορφωθούμε, να αποκτήσουμε πνευματική μορφή. Η γενική μόρφωση θα μας δείξει ίσως και το σημείο Γ. Ξεχάστε πανεπιστήμια κλπ., δεν αναφέρομαι σ’ αυτά μια και κατά βάση αυτά οριοθετούν τον τρόπο ζωής μας και όχι την ποιότητά της.

Το που θέλουμε να φτάσουμε επομένως, θα καθορίσει τόσο την δράση μας όσο και την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουμε.

Το κομμάτι του δρόμου από το Γ στο Δ και από εκεί στον εσωτερικό κύκλο που βρίσκονται τα σημεία Ε και Ζ, ούτε που τον φανταζόμαστε.

Παρένθεση: Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που όλοι τους την ζωή τρέχουν και λαχανιάζουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξεπερνάνε το σημείο Β. Απλά τρέχουν επιτόπου. Ιδρώνουν, μοχθούν αλλά βήμα μπροστά δεν κάνουν. Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε! Τρέχω δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι ΔΡΩ! Άλλο δράση και άλλο βόλτα στους διαδρόμους των γυμναστηρίων των διαφόρων πολιτισμών.

Έχουμε λοιπόν και λέμε. Όσο προχωράμε μακρύτερα, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει κανείς που να μας έχει δώσει μια κατεύθυνση στην αναζήτησή μας.

Έχουμε όμως κάποιες δυνατότητες: μπορούμε να μελετήσουμε, να θυμόμαστε πράγματα και να λέμε πράγματα. Και αυτά σαν αρχή. Και υπάρχει και συνέχεια. Μπορούμε με βάση αυτά τα τρία να στραφούμε στην επική ποίηση, στην ιστορία, στην αυλική τέχνη, στην μελέτη της αρμονικής κίνησης, στον έρωτα, στην μελέτη της τραγωδίας, της κωμωδίας, της υποκριτικής και τέλος της αστρονομίας.

Σας έμπλεξα; Θέλω να πιστεύω πως ναι. Αυτά όμως που σας είπα έχουν να κάνουν με την απαραίτητη μάθηση ώστε να αποκτήσουμε πνευματική μορφή γιατί μ’ αυτήν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε τον δρόμο από το σημείο Β και μετά. Τα παραπάνω, αν συνδυαστούν σε μια προσπάθεια εκπαίδευσης, δημιουργούν συνάψεις κατάλληλες να προσδιορίσουν την πραγματική πορεία μας.

Οι Έλληνες τον δρόμο αυτόν τον είχαν βρει και στους άριστους έδιναν την εκπαίδευση εκείνη που χρειαζόντουσαν. Και για να είναι σίγουροι ότι δεν θα έλεγε ο καθένας ό,τι ήθελε, στους τομείς αυτούς έδωσαν ονόματα. Τις τρεις πρώτες δυνατότητες τις είπαν Μνήμη, Μελέτη και Αοιδή. Τις υπόλοιπες εννέα τις είπαν Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Ερατώ, Πολύμνια, Ουρανία και Καλλιόπη. Οι Ελικωνιάδες μούσες λοιπόν μαζί με τις τρεις πρώτες πάλι μούσες μας δίνουν το κλειδί εκείνης της εκπαίδευσης που θα μας υποδείξει την σωστή κατεύθυνση και επομένως θα προσδιορίσει και την δράση μας.

Αντιγράφω από εγκυκλοπαίδεια: Οι Μούσες αποτελούν την πηγή έμπνευσης για κάθε διανοητική δραστηριότητα και σε πολλά μέρη λατρεύονταν με ιδιαίτερες τιμές, ενώ υπάρχει Ορφικός Ύμνος των Μουσών. Ο Πλάτωνας μέσα στην Ακαδημία του είχε βωμό αφιερωμένο στις Μούσες, ενώ ο Όμηρος επικαλείται την Μούσα Καλλιόπη σαν την πηγή της έμπνευσής του, κατά την συγγραφή των επών του. Το ίδιο συναντάμε και στα έργα του Ησίοδου, αλλά και σε όλους τους μεγάλους δημιουργούς της αρχαιότητας. Έχει δε μείνει μέχρι τις μέρες μας ο όρος μούσα να χρησιμοποιείται συχνά για να δείξει ότι κάποιος (συνήθως κάποια) εμπνέει ένα καλλιτέχνη, ένα δημιουργό.

Δυστυχώς όμως αυτός ο τρόπος μάθησης έχει χαθεί. Οι Μούσες πλέον μετακόμισαν στην Πλάκα και αλλαχού και μετατράπηκαν σε μαγαζιά της νύχτας και μην μου πείτε όχι. Αν ακούσετε να μιλάει κάποιος για τις “Μούσες” αυτό που θα σας έρθει πρώτο στο μυαλό είναι: Ποιος τραγουδάει εκεί αυτόν τον καιρό;

Χάσαμε λοιπόν καλή μου φίλη την κατεύθυνση της ζωής μας -κοινώς χάσαμε τον μπούσουλα. Ποια δράση λοιπόν να ενεργοποιήσουμε; Γιατί καλά και τα σχήματα και οι βαρύγδουπες ατάκες, καλή η αγάπη και τα τσιτάτα που έχουν τόση σοφία που με το ζόρι ξεχωρίζει από την απόλυτη βλακεία, καλά όλα αλλά…

Υπάρχει αυτό το γα@#$%$# “αλλά” που μας τρελαίνει!

Ο μοναχικός δρόμος της ζωής το μόνο που μπορεί να μας εγγυηθεί είναι ότι ο καθένας μας πρέπει να βρει την δική του περπατησιά, το δικό του μονοπάτι. Και γι’ αυτό δεν υπάρχει εύκολη λύση. Κι αν επιμένω να μιλάω για την μορφοποίηση του νου, για την ανάγκη να αποκτήσουμε πνευματική μορφή, είναι γιατί ο δρόμος από ένα σημείο και μετά δεν γίνεται παρά μόνο με την βοήθεια της μορφής αυτής. Αυτή ξέρει τον τρόπο να ταξιδεύει μπρος πίσω στον χρόνο και να δρέπει τους καρπούς που χρειάζεται, καρπούς που θα μας δείξουν τόσο τον τρόπο της δράσης όσο και την κατεύθυνσή της. Κλειδιά υπάρχουν μπόλικα. Το σήμα του απείρου και η πορεία επάνω του, είναι ένα από αυτά.

Καλό σας απόγευμα,

ΥΓ. Με την φαντασία μας συλλαμβάνουμε μια σκέψη ώστε στην συνέχεια να την βεβαιώσουμε προσδιορίζοντάς την με την θέλησή μας, για να μπορέσουμε τελικά δραστηριοποιώντας την δύναμή μας να την εκτελέσουμε. Πού το διάβασα; Πού το διάβασα;

1 thought on “Κατεύθυνση στην δράση; Και τι είμαστε; Σκεπτόμενοι; Επειδή κατοικούμε στην χώρα των Ελλήνων θέλετε να χάσουμε την καταγωγή μας;

  1. Αχ αυτοί οι άνθρωποι της Φαντασίας πόσο μπορούν να ανεβάσουν τον βαθμό κατανοήσεών μας…Ευχαριστώ για το ξεδίπλωμα του πνεύματός σου ώστε να συναντήσει τις μορφές μας.

Σχολιάστε ελεύθερα!