ΠΑΝΟΣ ΣΑΚΕΛΗΣ

Μύηση και μυητικό γίγνεσθαι.

Thanos Ioannidis:
(Farber, 1966, The Ways of the Will) «Μπορώ να κατακτήσω την γνώση, αλλά όχι την σοφία. Ορίζω πότε ξαπλώνω στο κρεββάτι, αλλά όχι πότε κοιμάμαι. Πότε τρώω, αλλά όχι πότε πεινάω. Μπορώ να είμαι πειθήνιος, χωρίς να είμαι σεμνός. Να είμαι σχολαστικά σωστός, αλλά όχι ενάρετος. Να διεκδικώ τα δικαιώματά μου και να κάνω το παλικάρι, χωρίς να είμαι θαρραλέος. Να έχω πόθο, αλλά όχι αγάπη. Να συλλυπούμαι, χωρίς να συμπάσχω. Να συγχαίρω, χωρίς να θαυμάζω. Να εκφράζω θρησκευτικότητα, χωρίς πίστη. Να διαβάζω, χωρίς να κατανοώ.» Μέρος ενός άρθρου με τίτλο «Βούληση».

Το Ταξίδι :
Το απόσπασμα που παράθεσε ο Thanos Ioannidis ταιριάζει τέλεια με τη μύηση… Γιατί, μύηση θα μπορούσαμε να ορίσουμε την πνευματική «εκπαίδευση» του ανθρώπου… μέσα από φυσικές διαδικασίες και γνώση, προκειμένου να συνδεθεί κ να δρα από το κέντρο της ύπαρξης του, ή αλλιώς την ουσία του, αληθινός εαυτός… κλπ. Όμως η διαδικασία δεν εξασφαλίζει την επίτευξη του σκοπού αν ο ίδιος ο μαθητής δεν «διψά» για την αναζήτηση μιας τέτοιας γνώσης και δεν κατέχει την πλήρη αναγνώριση του σημείου που βρίσκεται… Δίνω έμφαση στο δεύτερο γιατί συχνά η πνευματικότητα κ η μυητική διαδικασία δημιουργεί μια πνευματική έπαρση.. Ο μαθητής δρα επιφανειακά, σύμφωνα με ένα πνευματικό μοντέλο κ δεν αναγνωρίζει το πού βρίσκεται ο ίδιος… Σε αυτή την παγίδα πέφτουμε συχνά και αντί να μάθουμε να συνδεόμαστε με την αληθινή μας ύπαρξη γινόμαστε κριτές κ θεωρούμε ανώτερους τους εαυτούς μας από του άλλους ανθρώπους χάνοντας την ουσία. Ότι όλοι είμαστε ένα….
Στην μυητική διαδικασία υπάρχει κ το θέμα του δασκάλου.. Ίσως να μην είναι κ απαραίτητος… Ο κάθε μαθητής βρίσκει ένα δάσκαλο αντίστοιχης ποιότητας κ οι μεγάλοι δάσκαλοι βρίσκουν μαθητές έτοιμους να κάνουν το επόμενο βήμα προς την ατομική και συλλογική πνευματική εξέλιξη.

Kalliopi Esma Adali :….πνευματικός εγωισμός…μέγιστη παγίδα .Θεωρώ ότι ο δάσκαλος είναι απαραίτητος …και ναι υπάρχει αντιστοιχία.

Panagiota Karapeti :
Πολλοί σε κάποιο ορισμένο στάδιο εξέλιξης, εν μέσω μιας μυητικής διαδρομής, υποπέσαμε στο πνευματικό ολίσθημα της ανωτερότητας… τυχερός όποιος το καταλάβει εγκαίρως και συνέλθει, πριν εμπλακεί σε καταστροφικές πλάνες….

Panos Sakelis:
Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε, πάντα για μένα, είναι αν η κατεύθυνση που έχουμε πάρει στην ζωή μας, μας φέρνει κοντά στην διαδικασία της μύησης. Πως μπορούμε αυτό να το καταλάβουμε;

Το Ταξίδι:
Η διαδικασία της μύησης ξεκινάει όταν αρχίσει να μειώνεται η τάση του ανθρώπου να θέλει να έχει τον έλεγχο.

Thanos Ioannidis:
Η μνήμη ως υπενθύμιση εμπειριών και όχι ταυτότητας. Ως υπενθύμιση αντικειμένου και όχι υποκειμένου. Ως υπενθύμιση βιωματικού περιεχομένου και όχι προσωπικής ιστορίας. Ως τί και όχι ως ποιος. Το ποιος συναντάται μόνο στο παρόν μέσα στο αναγεννώμενο και πάντα ρέον, Είναι. (Για το θέμα: «Μνήμη και Είναι», δεν ήξερα πού να το αναρτήσω)

Kalliopi Esma Adali: Θέμα από μόνο του.

Kalliopi Esma Adali: ….τουτέστιν όταν αρχίζει να εμπιστεύεται…να παραδίνεται…

Panos Sakelis:
Το να παραδοθώ σε οτιδήποτε, δεν μπορεί να συνδέεται με το μυητικό γίγνεσθαι. Η μυητική γνώση αποσκοπεί στο να δημιουργήσουμε την δική μας και μόνο την δική μας δοξασία. Αυτό όμως που μερικές φορές μας φαίνεται σαν «παράδοση» είναι μια εσωτερική φωνή που μας κατευθύνει χωρίς λογική προς κάποια κατεύθυνση. Αυτό όμως δεν είναι παράδοση. Είναι σαν να υπάρχει κάπου ένας φάρος που δεν τον βλέπουν όλοι και που μας δείχνει τον δρόμο. Μην χάνουμε δυνάμεις στο να φωνάζουμε στους γύρω μας για τον φάρο. Αν τα μάτια τους δεν τον βλέπουν, ότι και να κάνουμε ΔΕΝ θα τον δουν. Αυτήν την διαδικασία θα την ονόμαζα «Κλητότητα». Για μένα η μύηση αρχίζει μ’ αυτήν. Μην κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο η μυητική κλητότητα. Ο κάθε ένας στο είδος του και όπως λένε ο Λουμίδης στους καφέδες.

Kostas Katsanoulis: Γεια σου Παναγιώτη, δεν κατάλαβα τι εννοείς

Kalliopi Esma Adali:
Ευχαριστώ για την διευκρίνιση .Ναι, έτσι είναι, αν κάποιος δεν τον βλέπει, φυσικά και δεν υπάρχει τρόπος να τον δουν, αλλά μιλάω για μένα, χωρίς να μου περνά από το νου να δείξω κάτι παραπάνω, πέραν των δικών μου βιωμάτων. Ναι αυτήν την παράδοση εννοώ. Τον Φάρο… Σίγουρα δεν υπάρχει μόνο η Μυητική Κλητότητα. ΑΛΛΑ… και ποια άλλη υπάρχει;

Panos Sakelis:
Η μύηση Κώστα δεν είναι κάτι που ξεκινάει μόνη της. Όσα και να διαβάσει κάποιος, μυημένος δεν γίνεται. Η μύηση είναι μια βιωματική διαδικασία. Θα μας δοθεί η ευκαιρία να αναπτύξουμε τα διάφορα στάδιά της στην συνέχεια. Δεν αφήνεσαι όμως και σε παίρνει ο άνεμος και σε πάει στο μαγικό λιμάνι. Υπάρχει κάπου μια δόνηση που δείχνει την παρουσία της. Πρέπει μόνος σου να βρεις τον δρόμο και να φτάσεις στο λιμάνι για ν’ ΑΡΧΙΣΕΙΣ το μυητικό ταξίδι.
Και ναι Καλλιόπη, υπάρχουν πολλές δονήσεις. Άλλες ισχυρές και άλλες αδύνατες. Η φιλανθρωπία δεν είναι μια από αυτές; Οι κοινωνικοί λειτουργοί; Ακόμα και κάποιο μέρος του θρησκευτικού κλήρου πέρα από δόγματα απαιτεί μια παρόμοια κλητότητα. Βέβαια κάπου όλα αυτά μπορεί να συναντώνται για κάποια διάστημα, αλλά διαφέρουν. Επιπλέον διαφέρουν και μεταξύ τους οι διάφορες μυητικές ομάδες. Άλλο ο Τεκτονισμός, άλλο ο Μαρτινισμός, άλλο οι Ροδόσταυροι για να μιλήσω μόνο για τις δυτικές δοξασίες.

Kalliopi Esma Adali:
Ναι, ναι κατάλαβα τι εννοείς….Και μάλιστα τώρα γίνεται σαφέστατη η Μυητική κλητότητα. Ακριβώς σε αυτό το σημείο ενισχύεις την άποψη μου για την ανάγκη Διδασκάλου. Γιατί απλά…Ακόμα κι αν έχει βιωθεί μία κλητότητα, η διαφορά της Μύησης μπορεί να μην έχει γίνει σαφής Αν και η μία και η άλλη είναι Μύηση, υπάρχει ουσιαστική διαφορά στον Μυητική Δρόμο και δει σε μια Εξελικτική Μύηση. Σε ευχαριστώ.

Panos Sakelis:
Χαίρομαι που μια ημέρα σαν την σημερινή, κάποιοι ασχολούνται με το θέμα της μύησης. Οι πολλοί ξεχνούν, ή και ξεχνάμε, ότι τέτοιες ημέρες ήταν που παίχτηκε ένα τεράστιο μυητικό παιχνίδι και εμείς αντί να ασχολούμαστε με το να το καταλάβουμε, το ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ με χωρίς νόημα ευχές, με εδεσματολογικές προσεγγίσεις και με πολλά άλλα από αυτά που λέω φαντεζί. Εκτός κι αν ο Εμμανουήλ, ο γιός της Μαρίας, είχε στήσει μια φιέστα για να το «γλεντήσουν» αυτός και οι συντοπίτες του. Δεν νομίζω όμως να έγινε έτσι!
Ο Εμμανουήλ, τέτοιες ημέρες, έβαλε τις βάσεις ενός τεράστιου μυητικού έργου που σφραγίστηκε με πολλά μυητικά δρώμενα (μυστικός δείπνος, επί του όρους ομιλία, ανάσταση κλπ.)
Τότε ήταν που ο Εμμανουήλ έγινε Ιησούς!
Εύχομαι ολόψυχα οι άνθρωποι να μπορέσουν αν επικοινωνήσουν μ’ εκείνη την δόνηση και να πορεύονται στην ζωή τους ελεύθεροι από όλα τα πνευματικά δεσμά. Γιατί πρώτα απ’ όλα μύηση θα πει ελευθερία, θα πει ελεύθερη βούληση, θα πει δικαιοσύνη, θα πει αγάπη προς τον εαυτό!
Καλή συνέχεια σε ότι κάνετε!

Kalliopi Esma Adali: Nα είσαι καλά κι εσύ γιατί κάθε τι που γράφεις ,είναι ένα βήμα προς όλα όσα αναφέρεις, Και σήμερα ειδικά όλα δονούνται διαφορετικά…μύχια εσωτερικά.

Panos Sakelis:
Για πολλές ημέρες επικράτησε απόλυτη ησυχία. Επειδή δεν δέχομαι ότι εξαντλήσαμε το θέμα, παραθέτω ένα απόσπασμα που λέω ότι θα βρείτε ενδιαφέρον.
Η παρθένα Χιονάτη είναι το σύμβολο της ανθρώπινης ψυχής που ξεκινώντας την πορεία της μέσα από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, καλείται να ωριμάσει μέσα από μια σειρά δοκιμασίες. Η κακιά βασίλισσα μητριά πιθανόν αντιπροσωπεύει την σκοτεινή πλευρά της γυναικείας φύσης. Γι’ αυτό κι εγκαταλείπει στο σκοτεινό δάσος το κορίτσι. Η διαμονή στο άγριο δάσος συμβολίζει τον μπερδεμένο κόσμο των ψυχικών ή σεξουαλικών προβλημάτων. Είναι ο κόσμος των συναισθημάτων και της αστάθειας που δημιουργούν. Σ’ αυτό το δάσος λοιπόν, η ψυχή-Χιονάτη θα συναντήσει τους 7 μικρούς νάνους που μπορεί να υποδηλώνουν τις επτά ημέρες της εβδομάδας, ημέρες γεμάτες δουλειά. Η Χιονάτη πρέπει να κάνει δικό της τον κόσμο της εργασίας, αν θέλει να μεγαλώσει. Η Χιονάτη (ψυχή) λοιπόν βρίσκεται χαμένη μέσα στο σκοτεινό δάσος του εαυτού της. Η συνάντηση της Χιονάτης με τους επτά αναλογεί με το πέρασμα ενός που επιδιώκει την μύηση από τα επτά στάδια της παραδοσιακής μύησης. Τι γίνεται όμως με τον πρίγκιπα και το μήλο; Ο πρίγκιπας στο παραμύθι αντιπροσωπεύει το αρσενικό ηλιακό πνεύμα που έρχεται για να ολοκληρώσει τον Ιερό Γάμο, αφού πρώτα αφυπνίσει την ψυχή από τον ύπνο της απομάκρυνσης στον κόσμο των επιθυμιών, που συμβολίζει το μήλο.
Η ”Χιονάτη” υποκύπτει επανειλημμένα στους πειρασμούς της μητριάς, παρά τις προειδοποιήσεις των νάνων, κάτι που συμβολίζει τις συναισθηματικές συγκρούσεις της εφηβείας, και την ανωριμότητα απέναντι στις προκλήσεις. Αν αντεπεξερχόταν με ευκολία στους κινδύνους που συνοδεύουν την ανάπτυξη, δεν θα μπορούσε ποτέ να ωριμάσει. Το άτομο πρέπει να αντιμετωπίσει τη σκοτεινή πλευρά της Μεγάλης Μητέρας, αν θέλει να επιβιώσει. Οι δύο πρώτοι πειρασμοί από τη μητριά συμβολίζουν τις διακυμάνσεις των συγκρούσεων της εφηβείας.
Το μήλο που χρησιμοποιείται στον τρίτο πειρασμό, αποτελεί ένα σύνθετο σύμβολο. Μπορεί να συμβολίζει την αγάπη, τη χαρά, τη σοφία, τη γνώση, τον θάνατο. Τρώγοντας το κόκκινο μέρος του μήλου, η Χιονάτη θέτει το τέλος της αθωότητάς της. Το παιδί μέσα της πεθαίνει και θάβεται σ’ ένα διαφανές φέρετρο. Εκεί, εκτός από τους νάνους, την επισκέπτονται μια κουκουβάγια, σύμβολο σοφίας, ένα κοράκι, σύμβολο της ώριμης συνείδησης και ένα περιστέρι σύμβολο της αγάπης και της επιτυχής έκβασης μιας διαδικασίας. Ακόμη, η επίσκεψη των τριών αυτών πουλιών δείχνει ότι ο ύπνος της Χιονάτης στο φέρετρο, που μοιάζει με τον θάνατο, είναι μια περίοδος κυοφορίας, η τελική φάση της προετοιμασίας δηλαδή της για την ωριμότητα.
Το παραμύθι διδάσκει πως προκειμένου να διαμορφωθεί η νέα πιο ώριμη προσωπικότητα, απαιτείται σημαντική ανάπτυξη και χρόνος. Το γεγονός του δηλητηριασμένου μήλου που βγαίνει από το στόμα της και την απελευθερώνει από τα μάγια σημαδεύει την τελική της απελευθέρωση. Συμβολίζεται, λοιπόν, στο παραμύθι το πέρασμα από την νηπιακή ηλικία στην εφηβεία και την ενηλικίωση. Το κάθε παιδί ενηλικιώνεται (όπως και η Χιονάτη) μόνο όταν λυθούν αυτές οι εσωτερικές αντιθέσεις, όπου συνυπάρχουν το κόκκινο (συναισθήματα) και το άσπρο (στη συνείδηση μας το Υπερεγώ). Έτσι, το παραμύθι διδάσκει πως η ζωή του παιδιού θα γίνει πλουσιότερη και πιο ευτυχισμένη, μετά από τις σκληρές δοκιμασίες της μεταβατικής περιόδου. Αυτή η υπόσχεση και η ελπίδα αντλείται από το ευχάριστο τέλος του παραμυθιού της Χιονάτης, που είναι ο γάμος της με το βασιλόπουλο.
Μυητικός δρόμος;

Kalliopi Esma Adali: Ένας δρόμος δοκιμασιών που στο τέλος δαμάζονται οι συγκρούσεις, οι επιθυμίες, οι ανάγκες και υπερβαίνονται, περιλαμβάνονται και μετουσιώνονται…Και δεν τελειώνει..

Panos Sakelis: Αντιγράφω και σύντομα το θέμα θα πάρει τον δρόμο του για το αρχείο.

«Αρχικά στον άνθρωπο υπάρχει ένα μεγάλο δυαδικό που τραβάει την προσοχή μας. Είναι το: ΠΝΕΥΜΑ-ΥΛΗ. Πνευματικά, ο Άνθρωπος ζει σε ένα κόσμο ιδεών. Από την άλλη μεριά, εκδηλώνει τον εαυτό του στον υλικό, φυσικό κόσμο. Η πρώτη μας προσπάθεια στην πράξη της αυτομύησης είναι να ουδετεροποιήσουμε απλά αυτή τη δυαδική εικόνα».

Σχολιάστε ελεύθερα!