ΠΑΝΟΣ ΣΑΚΕΛΗΣ

Η σαφής οριοθέτηση είναι ένα κεντρικό ζητούμενο στις ζωές μας. Είναι;

ΘΕΜΑ:» Σαφής οριοθέτηση είναι ένα κεντρικό ζητούμενο στις ζωές μας.» Είναι ; Και πώς φτάνουμε ώς εκεί χωρίς να υπερβούμε τα όριά μας; Και τελικά…τι σημαίνει όριο στην ζωή αν όχι ένα σημείο πολέμου έως ότου το υπερβούμε; [Kalliopi Esma Adali]

Kostas Katsanoulis Γεια σου Καλλιόπη, μια ζυγαριά δεν είναι ποτέ σταθερή, όλα είναι σε κίνηση και διαρκής μεταβολή. Να λοιπόν πως αλλάζουν τα όρια. Νομίζω το ζητούμενο δεν είναι να αναζητήσουμε το όριο, αλλά το «μέτρο». Τώρα, η υπέρβαση έχει σχέση με την αλήθεια και την κατανόηση. Άλλο το να θέλω να είναι κάτι «έτσι», και άλλο είναι «έτσι». Ακούω πχ. συνέχεια να μιλάνε για θετική σκέψη. Η θετική σκέψη όμως μπορεί να είναι και καταστρεπτική, προπάντων όταν προσπαθείς να δεις κάτι θετικά ενώ δεν το αισθάνεσαι έτσι. Το να προσποιείσαι ότι κάτι είναι θετικό, ενώ δεν το αισθάνεσαι έτσι, είναι διαστρέβλωση. Εδώ ακριβώς ξεκινάει η υποκρισία. Μόνο όταν είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας μπορούμε να αλλάξουμε κάτι. Τότε αρχίζουμε να κοιτάμε τα πράγματα διαφορετικά, από μια διαφορετική ματιά. Αυτή είναι η θετική σκέψη. Εδώ ακριβώς παίζει ρόλο πως χειριζόμαστε την ενέργεια. Κατάλαβες ? Αν οι νόμοι δεν είναι δίκαιοι, εσύ θα πράξεις ότι λέει ο νομός ? Δες την διάφορα. Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο για να μην παραβιάσει τους νόμους και τα λεγόμενά του … και τα πιστεύω του. Ο Γαλιλαίος άλλα έλεγε στην ιερά εξέταση και άλλα μετά. Ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο. Και οι δύο δίκαιο έχουν… είχαν ! Δεν είμαστε όλοι το ίδιο….

Kalliopi Esma Adali Κατ’ αρχήν να διευκρινίσω ,το θεωρώ σημαντικό, ότι δεν ψάχνω να βρω το δίκαιο ή το άδικο κανενός…αλλά το λειτουργικό για τον καθέναν, κι αυτό είναι διαφορετικό με διαφορετικά όρια. Σε αυτό το θέμα των ορίων αναφέρομαι και λέω ότι τα όρια είναι απαραίτητο να μετατοπίζονται αρκεί να παραμείνουμε σταθεροί στις αρχές μας. Για το κάθε μου παιδί παράδειγμα είχα διαφορετικά όρια, αλλά έναν στόχο να τα κατανοήσω και να τα βοηθήσω. Στον εαυτό μου τα παραβίασα ηθελημένα πάμπολλες φορές με μια σταθερή αξία, να μην με προδώσω. Και όταν κανείς φτάσει πλέον να βάλει όρια, που φτάνει ίσως, νομίζω ότι πρωτίστως τα έχει παραβιάσει. ΚΑΙ ή ίδια η εξέλιξη είναι εν κινήσει…κι εδώ πάλι θα πω, το ζητούμενο είναι η κατεύθυνση. Η πυξίδα σταθερά δείχνει ένα σημείο απ’ όπου κι αν βρεθείς. Σε σχέση με αυτά που κι εσύ παρέθεσες Κώστα κινούμαι και εγώ…και βλέποντας τα «όρια»…στριμώχτηκα η γυναίκα 🙂

Thanos Ioannidis Όλο το θέμα των ορίων έχει να κάνει με την εξερεύνηση του εαυτού. Την αυτογνωσία. Στο βαθμό που γνωρίζουμε και αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, γνωρίζουμε και θέτουμε ξεκάθαρα τα όρια μας. Θέτονται μόνα τους. Στον φυσικό, υλικό κόσμο, το σώμα μας έχει όρια, καθορισμένη μορφή, δε διαχέεται στο χώρο. Είναι συμπυκνωμένη ενέργεια ή αλλιώς, ενέργεια που δονείται σε συγκεκριμένη συχνότητα. Στις σχέσεις, θέτω ξεκάθαρα όρια σημαίνει δηλώνω στον άλλον «αυτός είμαι». Το θέμα είναι αυτή η οριοθέτηση να μην ορίζεται και καθορίζεται από την ανάγκη για αποδοχή ή το φόβο απόρριψης. Να μπαίνουν με φυσικότητα τα όρια. Όπως υπάρχει το σώμα μου, έτσι υπάρχω και εγώ, ως ύπαρξη. Το αν με αποδέχεσαι ή όχι σχεδόν δεν με αφορά. Είμαι έτσι διότι δεν μπορώ να είμαι αλλιώς. Δεν μπορώ να προδώσω την αλήθεια μου, την αυθεντικότητα μου. Ακόμα και για τον μεγαλύτερο έρωτα ή τρόμο του κόσμου. Διότι είμαι ήδη ερωτευμένος με το όλο. Με τη ζωή την ίδια. Με το παρόν. Και εσύ είσαι όμορφο μέρος αυτού του αιώνιου χορού των μορφών. Μέσα από τη μορφή αποκαλύπτεται το άμορφο. Από το περιορισμένο (σώμα), το απεριόριστο. Όπως πολύ όμορφα το είχε θέσει ο Λέοναρντ Κοέν, «There is a crack in everything, that’s how the light gets in.» Αποκαλύπτεται στο πεδίο των μορφών η φωτεινή συνειδητότητα. Ο άνθρωπος γίνεται δημιουργός. Εκφράζει το κοσμικό όλο πλέον με την ύπαρξη και τη δράση του. Δεν υπάρχει πια σταθερό εγώ και ταυτότητα που βασίζεται στο παρελθόν. Αναγεννιέται συνεχώς στο παρόν, ρέοντας μέσα στην αδιάκοπη κίνηση της ζωής και της ύπαρξης.

Το Ταξίδι Θάνο ωραία το έθεσες… Μόνο μία ένσταση έχω… σχετικά με » δηλώνω στον άλλον «αυτός είμαι». …» και «Το αν με αποδέχεσαι ή όχι σχεδόν δεν με αφορά…..»… Οι παραπάνω φράσεις ενέχουν κάτι απόλυτο… κάτι που καθορίζει το ποιος είσαι… Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο κ περιγραφόμενο να καθορίζει ποιος είσαι/είμαι… Όλα αλλάζουν και ρέουν ασταμάτητα… Όταν εμείς οι ίδιοι αποδεχόμαστε τον εαυτό μας είναι βέβαιο πως αυτή η λάμψη θα οδηγεί κ τους άλλους στην αποδοχή… Είναι ελκτική.. Και αν, όπως λες κ εσύ, εξαφανιστεί η ανάγκη που προκαλεί ο φόβος για αποδοχή και αγάπη τα όρια θέτονται αυτόματα, χωρίς καμία σκέψη… Από την ελεύθερη έκφραση του εαυτού…

Από την άλλη, αν ζητηθεί να διευκρινιστεί ποια είναι τα όρια… αρκεί να σκεφτούμε τα αίτια της δράσης τα οποία είναι δύο. Ή η αγάπη, ή ο φόβος… Όταν η δράση έχει ως κίνητρο την αγάπη… τα όρια επίσης είναι αυτόνομα κ δίκαια χωρίς να χρειάζεται να αναλυθούν…

Thanos Ioannidis Ναι «το Ταξίδι». Συμφωνώ. Δεν πολυκατάλαβα την ένσταση να σου πω την αλήθεια. «Αυτός είμαι» δεν είναι έκφραση απολυτότητας. Έκφραση καθαρότητας και ευθύτητας είναι. Δεν επιβάλλεται απλά παρουσιάζεται.

Kostas Katsanoulis Γεια σου Καλλιόπη, η δικαιοσύνη παίζει όμως ρόλο με το όριο, όπως και η αγάπη. Αυτό που λέμε πολλές φορές «όριο» είναι στην πραγματικότητα εμπόδιο, που βάλαμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας. Το όριο έχει τότε σχέση με το πως θέλουμε να είναι κάτι (πως θέλουμε να το βλέπουμε), και το πως είναι πραγματικά . Με την κατανόηση, την δικαιοσύνη και την αγάπη υπερβαίνουμε τις προσδοκίες μας, αυτό εννοούσα ποιο επάνω.

Kalliopi Esma Adali «Διότι είμαι ήδη ερωτευμένος με το όλο. Με τη ζωή την ίδια. Με το παρόν. Και εσύ είσαι όμορφο μέρος αυτού του αιώνιου χορού των μορφών. Μέσα από τη μορφή αποκαλύπτεται το άμορφο. Από το περιορισμένο (σώμα), το απεριόριστο» Ακριβώς αυτο ήθελα να λεχθεί….και σε ευχαριστώ πάρα πολύ Θάνο. Χαίρομαι και να χαίρεσαι.

Kalliopi Esma Adali Κώστα ευχαριστώ για κάθε τοποθέτηση, γιατί όσα λέγονται είναι θαυμαστά και απολύτως κατανοητά και με την καρδιά. Να είσαι καλά. Ευχαριστώ για το μοίρασμα. (όπου βλέπω όριο βγάζω φλύκταινες 🙂 )

Panagiota Karapeti Η ΣΑΦΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΕΣΤΙΑΣΜΟ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΖΗΤΗΜΑ….ΟΡΙΟΘΕΤΟΥΜΑΙ ΟΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ,ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΜΟΥ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ…ΔΕΝ ΕΠΙΒΑΛΛΩ, ΔΕΝ ΔΟΓΜΑΤΙΖΩ, ΑΠΛΑ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΜΟΥ…ΕΤΣΙ ΑΝΤΙΛΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΑΥΤΗ

Kalliopi Esma Adali Τίθεται όμως σε μένα ένα θέμα…περί αυτεπίγνωσης. Πού ξεκινά και που σταματά. Είμαι εγώ και το σώμα μου…και τι είμαι σε αυτό το εγώ; Είμαι το σώμα μου και η φύση; Μήπως είμαι και Φύση….είμαι ένα σώμα -φύση και ένα κάτι άλλο που στοχάζεται, παρατηρεί; Θέλω να πω ακόμα κι αυτή η οριοθέτηση είναι ανάλογη με το που κανείς έχει κάνει τις υπερβάσεις του έως ότου να φτάσει σε αυτο το μαγικό που αναφέρθηκε παραπάνω από τον Θάνο…»είσαι ερωτευμένος με το Όλον» πραγματικά δυνατό και άνευ ..ορίων. Στέκομαι δηλαδή στα όποια δικά μας όρια.

Panagiota Karapeti Θεωρώ ότι αυτά τα ερωτήματα τα θέτει ο νους που νιώθει την ανάγκη να ταυτοποιεί το εγώ του… η καρδιά δεν νοιάζεται.. γίνεται ένα με τα πάντα… αφού συναισθάνεται τον εαυτό της ως μέρος του όλου… εξ’ ου και η έκφραση του Θάνου… όταν γίνομαι ένα με τα πάντα, νιώθω δέος και αγάπη, σεβασμό για την κάθε ύπαρξη… από αυτή τη θέση, τα όρια τίθενται με μαγικό τρόπο και αλληλοεπιδρούν…

Kalliopi Esma Adali ….μακάρι να λειτουργούσε η Καρδιά με αυτόν τον μαγικό τρόπο….αλλά….ουδόλως είναι έτσι. Αν το θέμα του Γνώθι σ’ αυτόν ήταν τόσο απλά…ο κόσμος ολόγυρα δεν θα ήταν έτσι και δεν θα συζητούσαμε καν. Όπως και να ‘χει εγώ είμαι εδώ διότι γνωρίζω ότι υπάρχει δρόμος και μάλιστα σε αυτόν τον δρόμο χρειάζεται και ..»φακός»…για να σου φωτίζει όχι το δρόμο που θα περπατήσει κάποιος, γιατί αυτός είναι μοναχικός …>ΑΛΛΑ για να βοηθήσει στο ΑΝΟΙΓΜΑ. Δηλώνω ανοιχτή και άδεια για έναν δρόμο αυτοπραγμάτωσης….κι αν εσείς είστε στην τελείωση με Καρδιά γεμάτη Αγάπη χωρίς κάτι άλλο…ένας εαυτός προσφοράς ανιδιοτελούς προς το όλον πέρα από διαφορετικότητα, χρώμα, φυλή και φύση, είμαι ευλογημένη να βρεθώ ανάμεσα σας. Και να συμπορευτώ. Και προς την δική μου τελείωση…προς το δικό μου μοναδικό σκοπό στο Θείο Σχέδιο. ΚΑΙ ακριβώς γι’ αυτό έθεσα το θέμα των ορίων και πολύ όμορφα τίθεται από την ΙΩΑΝΝΑ ΕΥΦΡΑΙΜΟΠΟΥΛΟΥ «Πιθανόν κοντά στην τελική αυτοπραγμάτωση δεν υπάρχουν πλέον όρια αλλά τότε είναι που η μοναχικότητα είναι πιο σημαντική, από την αλληλεπίδραση που γίνεται πλέον επιλεκτικά.» Να είστε καλά.

Panagiota Karapeti Κι εγώ στο δρόμο είμαι φίλη μου. Κι αυτο που περιγράφω είναι μια από τις βιωματικές εμπειρίες μου που μου έδειξαν τον στόχο, γιατί πρώτα πρέπει να το βιώσεις σαν αίσθηση και μετά να ξέρεις τι επιδιώκεις να πετύχεις.

Kalliopi Esma Adali Παναγιώτα μου για να μην κάνω κάποια παρανόηση και ζητώ συγνώμη για την επανάληψη σε αυτό που έγραψες παραπάνω δηλ. «η καρδιά δεν νοιάζεται.. γίνεται ένα με τα πάντα… αφού συναισθάνεται τον εαυτό της ως μέρος του όλου… εξ’ ου και η έκφραση του Θάνου… όταν γίνομαι ένα με τα πάντα, νιώθω δέος και αγάπη, σεβασμό για την κάθε ύπαρξη… από αυτή τη θέση, τα όρια τίθενται με μαγικό τρόπο και αλληλοεπιδρούν… «ΑΠΑΝΤΑΣ με το «γιατί πρώτα πρέπει να το βιώσεις σαν αίσθηση και μετά να ξέρεις τι επιδιώκεις να πετύχεις» ΟΡΘΩΣ το κατανοώ;<<ευχαριστώ και πάλι συμπάθα με.

Panagiota Karapeti Ναι ορθώς…και μιλώ εμπειρικά… γιατί μόνο έτσι μπορώ να εκφέρω ιδίαν άποψη σ’ ένα θέμα… το έχω βιώσει σε εκλάμψεις ψυχικώς ανάτασης στην μέχρι τώρα πορεία της αυτό-ανακάλυψης μου, και μπορώ να πω ότι οι λέξεις είναι φτωχές για να αποδώσεις την αίσθηση και το βίωμα αυτό. Εξηγώ την έκφραση «η καρδιά δε νοιάζεται»… αυτό που μπορεί να συναισθανθεί η καρδιά, ο νους, θέλει τόμους λέξεων για να το αποδώσει… η καρδιά όμως γνωρίζει.. δεν ξέρει κάτι που της είπαν ή διάβασε..

Kalliopi Esma Adali Κρατάμε αυτό το σημείο γιατί από μόνο του αποτελεί για μένα ένα Θέμα ..ΕΜΠΕΙΡΙΑ-ΒΙΩΜΑ. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

ΙΩΑΝΝΑ ΕΥΦΡΑΙΜΟΠΟΥΛΟΥ Τα όρια πιστεύω είναι σχετικά και ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός. Θεωρώ ότι τα «όρια» δείχνουν τις αντοχές μας. Στη ζωή μας κάνουμε κύκλους αλλάζοντας συνεχώς πίστα εκμάθησης. Κάθε φορά που ολοκληρώνεται ένας κύκλος αλλάζουν και τα όρια γιατί έχουμε πάθει, έχουμε μάθει και έχουμε γίνει καλύτεροι διαχειριστές καταστάσεων που παλιότερα δε μπορούσαμε. Τα όρια που σχετίζονται με αυτές τις καταστάσεις δε τα χρειαζόμαστε πλέον. Όσο προχωράμε κυρίως πνευματικά τα όρια αρχίζουν να χάνονται και μπορούμε να ενωθούμε με όλα όσα παλιά δε μπορούσαμε να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε. Αυτό που «εμείς» δεν αντέχουμε είναι αυτό που οριοθετούμε μακρυά μας και είναι οκ αυτό. Όταν παραβιάζουμε τα όρια είναι για να πάρουμε επαφή με την αλλαγή της δικής μας θέσης. Η συνεχόμενη παραβίαση καθορισμένων ορίων είναι παραβατική, αλλά ταυτόχρονα διδακτική. Πιθανόν κοντά στην τελική αυτοπραγμάτωση δεν υπάρχουν πλέον όρια αλλά τότε είναι που η μοναχικότητα είναι πιο σημαντική, από την αλληλεπίδραση που γίνεται πλέον επιλεκτικά.

Panos Sakelis Να προσθέσω κι εγώ κάτι στα τόσα σωστά που καταγράφηκαν αφού προηγουμένως δηλώσω ότι εύκολα διαπιστώνεται πως υπάρχει μια αληθινή ανάγκη να υπάρχουν ομάδες λόγου που ν’ ανταλλάσσουν απόψεις και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που στήσαμε μια τέτοια.

Η καρδιά πάντως του θέματος που έθεσε η Καλλιόπη είναι η σχέση ορίων και μέτρου. Η οριοθέτηση του εαυτού όμως με ποιο μέτρο θα γίνει; Μέτρα απόλυτα για μένα όχι μόνο δεν υπάρχουν αλλά πολλές φορές το να τα επικαλούμαστε μας δημιουργούν περιορισμούς.

Η ίδια αντιμετώπιση πρέπει ν’ ακολουθείτε σε όλες τις περιπτώσεις; Η αντιμετώπιση ενός έξυπνου και ενός αφελή, το ίδιο μέτρο χρειάζονται; Και βέβαια Θάνο όλα είναι θέμα αυτογνωσίας. Θα πρόσθετα στις ωραίες εικόνες που μας έδωσες πως ο χορός της ύπαρξης έχει έναν και μοναδικό στόχο και επομένως ένα και μοναδικό μέτρο, τον δρόμο της ολοκλήρωσης [για να μην πω τον δρόμο της θέωσης χωρίς να μπλέξουμε στην έννοια του θεού].

Η χρησιμοποίηση του μέτρου λοιπόν είναι η διαδικασία που θα μας βοηθήσει να εξασφαλίζουμε κάθε στιγμή τον μπούσουλα της πορείας. Η άκρη του όμως γιατί μόνο την άκρη του χρησιμοποιούμε. Λέμε ξεπεράσαμε το μέτρο ή έχουμε λίγο ακόμα περιθώριο. Πάντοτε όμως, εκεί στα όρια βρισκόμαστε.

Και αν μάθουμε να χρησιμοποιούμε σωστά αυτό το εργαλείο, τότε διαπιστώνουμε πως μετατρέπεται σε μέρος του μοτίβου της εξέλιξης γιατί μας αναγκάζει να μετατοπίζουμε την άκρη του σε πιο δύσκολες περιοχές και να ξεπερνάμε τα όριά μας. Συμφωνώ με την Ιωάννα που λέει πως «Η συνεχόμενη παραβίαση καθορισμένων ορίων είναι παραβατική, αλλά ταυτόχρονα διδακτική. Πιθανόν κοντά στην τελική αυτοπραγμάτωση δεν υπάρχουν πλέον όρια αλλά τότε είναι που η μοναχικότητα είναι πιο σημαντική, από την αλληλεπίδραση που γίνεται πλέον επιλεκτικά».

Και εκεί μας πάει η γνώση των ορίων μας και η εσωτερική μας ανάγκη να τα υπερβούμε. Η αυτογνωσία δεν είναι παρά η συνεχής αναζήτηση νέων ορίων που όμως πρέπει να κατακτηθούν.

Panagiota Karapeti Ίσως ο καθορισμός των ορίων μας τελικά σχετίζεται με τον φόβο του αγνώστου? Και σκοπός μας να καταστήσουμε το άγνωστο σε γνωστό είναι να διευρύνουμε τα όρια μας κάθε φορά και λίγο παραπέρα? Και αυτο δεν έχει όρια, δεν σταματά ποτέ αφού είμαστε άπειροι.

Kalliopi Esma Adali Ακριβώς αυτό!

Kostas Katsanoulis ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ? ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΜΑΘΕΙ ? ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΠΕΔΕΥΣΗ ΠΑΝΕ ΠΑΚΕΤΟ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ, Η ΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΓΟΝΕΑΣ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ, ΟΤΑΝ ΜΑΘΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ, ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΕΔΕΥΣΗΣ. ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΟΜΟΙ, ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΙΩΣ Η ΖΩΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ, ΑΠΟ ΟΤΙ ΘΑ ΘΕΛΟΥΝ (Η ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ) ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ…. ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΙΟΥ. ΟΜΩΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΕΙΤΟ, ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΙΡΚΗ, ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΩΠΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ … ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΙΘΑΚΗ. ΝΟΜΙΖΩ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ (Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ. …ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠ ΟΛΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΑΔΙΖΕΙΣ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ (!) … ΔΙΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΒΙΑΖΕΤΑΙ ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ.

Panos Sakelis Το θέμα των παιδιών το έχεις θέσει και μόλις τελειώσουμε με αυτό, πιστεύω πως θα το ζωντανέψουμε. Έρχομαι στην ερώτησή σου που έχει να κάνει με την σταθερότητα των συναισθημάτων.

Το πρώτο που μπορώ να πω είναι πως η σταθερή συναισθηματική μορφή είναι για μένα το εξελικτικό βήμα που περνάει τώρα η ανθρωπότητα. Όπως η ύπαρξη σταθεροποίησε την υλική μορφή, έχει ξεκινήσει για την δεύτερη μεγάλη φάση της εξέλιξής της, την σταθεροποίηση της μορφής των συναισθημάτων.

Όμως ο σκεπτόμενος άνθρωπος ξεχωρίζει από την γενική πορεία της ανθρωπότητας, είναι αυτός που κινείται σαν ιχνηλάτης πέρα από τα όριά της, και αντιλαμβανόμενος το μοτίβο της ζωής προσπαθεί να το υπηρετήσει ή να το εφαρμόσει –ανάλογα την αντίληψή του- νωρίτερα.

Και βέβαια θα περάσει από όλα αυτά που είπες αλλά δεν θα καθυστερήσει σε άσκοπες αναζητήσεις και δεν θα χαθεί σε αναλύσεις χωρίς νόημα. Όμως την δυνατότητα του «να μάθει να βαδίζει αργά και σταθερά» -δικά σου λόγια- του την δίνει η νοητική του μορφή που έχει αρχίσει και αυτή να σχηματίζεται.

Ο άνθρωπος έχει την τάση να βάζει στο πηδάλιο της ύπαρξής του άλλοτε την καρδιά του, άλλοτε το μυαλό του και πολλές φορές το ηλιακό του πλέγμα σαν εκπρόσωπο της υλικής του μορφής. Την διακυβέρνηση όμως πρέπει να την έχει το Εγώ –πάνω και έξω από τα προηγούμενα- και να  βάζει υπό έλεγχο στο πηδάλιο αυτήν την αρχή που την στιγμή εκείνη εξυπηρετεί τις ανάγκες του όντος.

Όλες επομένως οι φωνές, και αναφέρομαι στις έξαλλες φωνές και όχι στις προτάσεις των διαφόρων κέντρων, πρέπει να υποβαθμίζονται για να μπορεί το άτομο μέσα από ισορροπία αλλά πρωτίστως μέσα από ησυχία να ακούει την φωνή του Εγώ και να την ακολουθεί. Και αυτό για το θέμα που μας απασχολεί σημαίνει σταθεροποίηση των συναισθημάτων και όχι παράλογες εξάρσεις.

 

 

Σχολιάστε ελεύθερα!